Na een klein weekje San Pedro zijn we intussen wel gewend aan wekkers die vroeg hun geluid door de slaapkamer knallen. Zo ook op de vroege ochtend van 22 mei 2025 waarop we iets na vier in de morgen uit onze dromen worden gewekt zijn. We gaan voor vier dagen terug naar het door protesten en wegblokkades geteisterde Bolivia, maar wel naar een gebied waar de natuur zó onherbergzaam is, dat er geen kip hier z’n huis bouwt, waardoor de protesten die de onveiligheid naar Bolivia brengen, hier een verre koortsdroom zijn. Een weloverwogen keuze en we zijn er zeker van dat onze veiligheid in onze trip naar het Boliviaanse Uyuni geen moment in het geding zal komen. Want hoewel het bezoeken van Uyuni de afgelopen weken óók een verre koortsdroom leek, hebben we nu tóch de mogelijkheid om onze langgekoesterde nummer één droombestemming in vervulling te laten gaan, want we betreden een van de mooiste natuurgebieden van de hele wereld.

Ja lieve lezers: ik heb er toch maar voor gekozen om de blog van het Titicacameer in tweeën te splitsen. Waarom? We zitten iets langer op ’s werelds hoogst bevaarbare meer vast dan we hadden verwacht. Dan we hadden gehoopt. Flexibiliteit wordt op de proef gesteld, dat is één ding wat zeker is. Waarom we hier even vast zitten, dat lees je straks wel. Maar je kent ons intussen: we maken er altijd het beste van.

Muziek, chaos, gekte, bier, dans, klederkracht en alle kleuren van de regenboog. We zijn letterlijk een halfuur in Peru - het Boliviaanse Copacabana ligt praktisch op de stoep bij de grensovergang – en het is totaal geen gewaagde uitspraak als ik zeg dat dit het uitbundigste, leukste, vrolijkste en bijzonderste welkom is dat we ooit in een nieuw land hebben gehad. Het is vrijdag 1 mei op de dag dat we de grens oversteken en aan onze ontdekking van Bolivia beginnen en we zijn met de neus in de boter gevallen: we zijn in het weekend van het Fiesta de la Cruz in Bolivia aangekomen.