Als je Zuid-Amerika als een schaakbord ziet, dan is Bolivia een ogenschijnlijk doodgewone pion. Wat onbekender dan haar buren en wat minder op de voorgrond. Praat je over Zuid-Amerika, dan heb je het over giganten die iedereen kent, zoals Brazilië en Colombia. Peru en Argentinië. De paarden, de torens, de lopers, en de dames van het schaakbord. Niemand praat over de nietszeggende pionnen. Maar wie tijd en moeite steekt in een pion, kan de overkant bereiken. En als die overkant bereikt wordt, dan kan die pion net zo mooi en net zo sterk zijn als de paarden, de torens en de lopers die al de hele partij gracieus over het bord dartelen. Misschien zelfs net zo mooi en sterk als de dame. Dat is Bolivia. Zelden de eerste keuze, maar wie tijd en moeite steekt in deze wat minder bekende Zuid-Amerikaanse broeder, zal zien dat het land misschien wel net zo mooi is als alle andere van het continent. En misschien zelfs wel mooier.
Want Bolivia gaat gewoon vrolijk verder met datgene waar Peru bij gebleven is: natuurverschijnselen voorschotelen die je wildste dromen voorbijstreven. Hoewel het het armste land is waar we heengaan, is de natuurlijke rijkdom niet in woorden te omschrijven. Maar ja, het is niet voor niks dat we deze blog hebben uiteraard, dus ik ga wel weer een poging wagen om de majestueuze schoonheid van het Boliviaanse volk te omschrijven. Denk aan prachtige plaatsen als het Titicacameer op de grens met Peru, plekken als Amboro, Madidi of Rurrenabaque vanwaar je de tropische jungle in kunt of de talloze bergen die de fameuze Altiplano tekenen. En wat te denken van de plek die al zeker zeven jaar met stipt op nummer één van mijn bucketlist staat en waar we nu dan eindelijk heengaan: het buitenaardse Salar de Uyuni. Als je nog niet overtuigd bent, nodig ik je weer uit om de blogs van Bolivia te volgen.
