Met een gerust hart ronden we ons lusje in West-Panama af en keren we terug in de hoofdstad om ons vanaf hier een weg te banen naar Zuid-Amerika, naar Colombia. We zijn erop gebrand dat geruste hart te behouden, dus dat betekent dat we een accommodatie gaan zoeken die niet in de buurt van Hotel Caribe ligt, dat hotel in dat sketchy wijkje waar we de vorige keer zaten. Wat we niet hebben verteld (jongens, het is allemaal goed gekomen) is dat ons onderbuikgevoel klopte wat betreft dat wijkje. Kijk maar eens even naar het reisadvies van Panama en klik op het kopje criminaliteit. ‘Ernstige criminaliteit komt vooral voor in de volgende gebieden: de wijken Panama-Viejo, San Miguelito, Calidonia, El Chorillo en Curundu in Panama-Stad’. En ons hotel? Hartje Calidonia, waar we na zonsondergang op straat lekker aanschoven voor een paar lokale delicatessen!

Las Tablas – Chitre – Santiago de Veraguas – Soná – Santa Catalina. Ja, reisdagen in Panama zijn vermoeiend, want je ziet het goed: er zijn vijf plekken waar we vandaag uit de bus moeten stappen om eindbestemming Santa Catalina te bereiken en dat betekent dus dat we vijf verschillende bussen moeten nemen om die ene reisdag van negen en een half uur vol te maken. De realiteit is gelukkiger iets gunstiger, want de bus in Las Tablas rijdt Chitre voorbij en stopt in Divisa, voor Santiago en de bus die we dan nemen rijdt Santiago de Veraguas voorbij en gaat direct naar Soná. Eén bus minder en we snijden met het slagersmes anderhalf uur uit de reistijd van vandaag. Alsnog een vermoeiende reisdag, zeker omdat we in Soná (ja, Soná is een bekende voor Prison Break fans, maar helaas is de gevangenis uit de serie een niet bestaande en is Soná een slaperig stadje waar niets te doen of te beleven is) in een bus komen waarvan de airco uiteindelijk kapot gaat en in een land als Panama waar temperaturen beneden de 25 het nieuws van het jaar zijn, is dat op den duur best afzien. Uiteindelijk bereiken we zwetend en wel ons schattige hotelletje Sunset Catalina (met de beste kamer tot nu toe) gooien we onze spullen op bed en raken we meteen in de regelmodus, want hoewel het kleine vissersdorpje Santa Catalina héél mooi is, is er één hoofdreden dat we hier komen: duiken!

De reisdag naar het aan de zuidkust gelegen Playa Venao blijkt een vermoeiende. De bus in El Valle de Anton die we om kwart voor 7 nemen, gaat na 15 minuten rijden kapot en samen met twee dozijn Panamezen en tassen vol spullen staan we ergens in de berm in niemandsland op de vervanger te wachten. Gelukkig worden we na een kwartier al uit ons lijden verlost en staan we om 8 uur op het station in Las Uvas, waar we overstappen op de bus naar Las Tablas (3 uur, woutencontrole incluis) vanwaar we weer naar Playa Venao gaan met een sardientjesblik als bus.

De eerste reisdag! Bij het centrale busstation Albrook wisselen we nog wat euro’s om in dollars, waarna het maar een kwestie van seconden is om ons buskaartje naar El Valle de Anton te bemachtigen. El Valle de Anton: we zijn helemaal in ons hum. En vooral Geertje: die scandeert zonder aantoonbare reden al sinds we geland zijn op willekeurige momenten 'EL VALLE DE ANTON' als ze een hooligan in een voetbalstadion is. Ze heeft het woordje in haar hoofd, beweert ze. Nou, oké dan. Het busverkeer is hier overigens spotgoedkoop tot dusverre: vier dollar per persoon voor een ritje van net geen drie uur! 

Bij dageraad is al besloten dat we bij terugkomst in Panama-Stad een paar dagen extra gaan boeken. Van tevoren hadden we vijf nachten geboekt, maar hadden we ook al ons verblijf op de volgende locatie geboekt, dus we kunnen niet verlengen. Iets met Latijns-Amerikaanse vakanties die nu plaatsvinden en vooruit boeken dus. Gelukkig weten we dat we uiteindelijk naar Zuid-Amerika willen en dus een lus maken in West-Panama alvorens we terugkeren naar de hoofdstad om van daaruit oostwaarts naar Colombia af te reizen. We hebben voor de eerste ronde Panama-Stad nog twee dagen te besteden. Het Panamakanaal, Lago de Gatún, Altaplaza Mall, Mercado de Mariscos, het Biomuseum, nog meer rondstruinen in Casco Viejo… allemaal onbekende namen (behalve die eerste en intussen die laatste) waarschijnlijk, maar er is in ieder geval genoeg te doen in deze stad. En als je domweg niet vergeten bent de titel te lezen, dan zul je vast weten waar we ons deze dagen op gaan focussen.

Ja, inderdaad. Daar sta je dan. De e-SIM werkt en de standaard appjesstroom die binnenkomt is nog veel groter dan normaal. Tuurlijk, het is 2026 (in Nederland, in Panama gaan we het zo nog eens dunnetjes overdoen) dus de beste wensen vliegen ons om de oren. In de oceaan van appjes ontwaren we daar nog een andere, veel belangrijkere boodschap: we zijn oom en tante geworden van Obi! Een gevoel van trots, heimwee en ongeloof vult ons. Trots spreekt voor zich, lijkt me. Heimwee is er omdat die zandloper waar ik het in de vorige blog nog over had wat extra zand gekregen heeft: van alle dagen om te bevallen, wordt de dag dat wij van continent wisselen als bevaldatum uitgekozen. Wie houdt dat in godsnaam voor mogelijk!? En dan ongeloof. Een beetje raar, toch? Ik bedoel, als iemand zwanger is dan weet je al negen maanden dat zo’n kind eraan zit te komen. Logischerwijs weet je je wel een beetje voor te bereiden en mag zo’n geboorte geen verrassing meer zijn, toch? Ik weet het niet, maar iedere keer als ik een foto van die kleine Obi in de armen van mijn broertje zie liggen, denk ik dat hij aan het oppassen is.