Een brok in mijn keel en een zak grind in mijn maag. Geertjes ogen zijn rood en het gepiep zoals ze dat als geen ander kan is weer alom aanwezig terwijl we één voor één al onze aanwezige familieleden van innige omhelzingen voorzien. Waar Geertje rood is en de tranen over haar wangen stromen, blijft die brok in mijn keel zitten. Bijna komt-ie eruit als ik opa omhels, 85 lentes aanwezig op deze aardkloot en, rollator incluis, heel het pokkeneind meegesjouwd van Brabant tot aan de vertrekhal van Schiphol. Piepend en hoorbaar vol van emotie, proest hij er nog een ‘ik ga je missen’ uit en even lijkt die brok in mijn keel zich meester van me te maken, maar als ware het een godsmirakel weet ik het droog te houden. Maar pijn doet het wel. Zo ging het in februari 2017, zo ging het in september 2023 en zo gaat het nu ook weer op de voorlaatste dag van 2025, de dag waarop Geertje en ik afscheid nemen en nog één keer een langdurig kunstje uit gaan halen. En het blijft een kl*tedag. Er is geen klap aan. Twee dagen lang sjouwen we een zak grind mee in onze onderbuik en vragen we ons vaker wel dan niet af wat we ons in godsnaam weer in ons hoofd halen. Zo’n dag maken we nu voor de derde keer mee en waar ik had gehoopt dat het zou wennen, is dat allerminst het geval.