Na het emotionele afscheid met Joaquin hebben we al ruim anderhalf uur in de auto gezeten en moeten we nog een dikke tien uur in het bakbeest van Camilo afleggen. Ja, dat is veel, maar zoals al vaker deze reis is gebleken, is de mentale flexibiliteit van de mens niet te onderschatten. En hoe kan het ook anders: ook op de terugweg rijden we langs de mooiste watervogels, waaronder een unit die voor ons ook wel als struisvogel door had kunnen gaan, en hordes capibara’s die het zonnebaden werkelijk tot moderne kunst verheven hebben. Op de lijst van ‘dieren die ik wel had willen zijn’ (wie heeft zo’n lijst nou niet paraat?) is de capibara in vier dagen tijd toch wel de snelst rijzende ster geworden. Zwemmen, eten en zonnen, zonder natuurlijke vijanden. Dan is het leven compleet, toch?

Met de ogen op standje deurkier doen we ons om half elf in de avond tegoed aan een plastic pizza die de alleraardigste mevrouw van het hostel en tevens held van de avond (koffie bij aankomst én super behulpzaam), voor ons besteld heeft. De pizza is met afstand de smerigste van deze reis (niet de smerigste ooit, die zagen we in Sapa, Vietnam, toch Guus?), maar op het moment dat de wekker diezelfde dag om 6 uur 's ochtends ging in San Gil en we ’s avonds om 10 uur pas in Yopal staan na lang wachten op busstations, wegafzettingen in de bus en eindeloos lange stops in nietszeggende dorpjes op de route, smaakt zelfs deze pizza van recycleafval als een vijfsterrenmaaltijd als je nauwelijks tot niets gegeten hebt. Wat. Een. Ontiegelijk. Lange. Rit.

San Gil, San Gil, San Gil. Wát een plek. Alweer!

En dan is Villa de Leyva aan de beurt! Na het passeren van hoofdstad Bogotá, resten ons nog slechts drie bestemmingen op de planning van Colombia (de terugkeer in Bogotá niet meetellend). De Colombiaanse eindsprint is ingezet. Villa de Leyva leek op papier de minst indrukwekkende van de laatste drie locaties. Gewoon, een schattig dorpje onder de rook van Bogotá dat de langere reis noordwaarts lekker onderbreekt. Stond niet helemaal op de planning, maar dat hoeft ook niet. Spontane dingen behoren vaak tot de leukste en niets bleek minder waar: twee nachtjes slapen verder, heeft Villa de Leyva misschien wel Jardín van de troon gestoten als leukste dorpje van Colombia.

Puffen, hijgen… en nog een keer puffen, en nog een keer hijgen. Ik sta al bovenaan de trappen van de Monserrate, de berg die de oostkant van Bogotá flankeert, maar Geertje heeft het er zwaarder mee en kijkt van een trede of twintig lager me met de handen in de zij aan alsof ze aan één stuk door op het punt staat om te niezen. De top van de Monserrate ligt op 3150 meter en we staan nu op de top. Een veel minder indrukwekkende prestatie dan dat het klinkt, want de Colombiaanse hoofdstad Bogotá ligt al op een duizelingwekkende 2600-2700 meter en de teleférico (zoals de kabelbanen in het Latijns-Amerikaanse heten) brengt ons al naar een beetje onder de 3100 meter. De laatste treden naar de kerk op de top van de Monserrate brengen ons dus maar een luttele vijftig meter hoger. Waarom zijn we dan toch zo vermoeid?

Man, man, man, wat een reisdag. Op weg naar het dorpje Villavieja nabij Tatacoa hebben we een recordpoging gapen gedaan. Doordat de kleine wijzer de elf al voorbij was op onze laatste avond in Salento met Roy en Fleur en er al behoorlijk wat biertjes in zaten, waren de oogjes klein toen de wekker om half zes ’s ochtends ging en we om kwart over 6 al paraat stonden bij Salento’s busstation om de één uur durende bus naar Armenia te pakken. In Armenia stappen we over op de bus naar Neiva. Die gaat om 8 uur, hadden ze ons verteld. Nou, dat bleek bij aankomst pas om 10 uur te zijn en de bus kwam ook nog eens drie kwartier te laat waardoor we pas om kwart voor 11 in de zes uur durende bus naar Neiva zaten.