Villa de Leyva - Het dorp van de zielige mensen

En dan is Villa de Leyva aan de beurt! Na het passeren van hoofdstad Bogotá, resten ons nog slechts drie bestemmingen op de planning van Colombia (de terugkeer in Bogotá niet meetellend). De Colombiaanse eindsprint is ingezet. Villa de Leyva leek op papier de minst indrukwekkende van de laatste drie locaties. Gewoon, een schattig dorpje onder de rook van Bogotá dat de langere reis noordwaarts lekker onderbreekt. Stond niet helemaal op de planning, maar dat hoeft ook niet. Spontane dingen behoren vaak tot de leukste en niets bleek minder waar: twee nachtjes slapen verder, heeft Villa de Leyva misschien wel Jardín van de troon gestoten als leukste dorpje van Colombia.

Als een korte busrit van drieënhalf uur ons halverwege de middag in het centrum van het 10.000 neuzen tellende Villa de Leyva neerzet, hebben we nog genoeg tijd om in de middag even het dorpje te verkennen. In feite wordt dat een middagje met laptop en iPad op het terras zitten: want weet je nog dat ik in Salento mededeelde dat we voor een luxueuze keuze stonden tussen twee trips? De savannes van Los Llanos of de Amazone vanaf Leticia? Nou, we hebben gekozen: van 3 maart tot 6 maart dompelen wij ons onder op een authentieke Colombiaanse cowboyboerderij in het oosten van Colombia in Los Llanos! Het vastleggen van die trip zorgt er wel voor dat we de andere bestemmingen die we nog willen bezoeken, niet op de bonnefooi kunnen doen. Dat vereist dus het maken van een planning en dat doen we vanmiddag dus op een terrasje aan het Plaza Mayor van Villa de Leyva. Geen straf!

Het dorp

We zitten nog steeds op die Cordillera Oriental en van kleurrijke dorpjes is geen sprake meer, want in plaats daarvan kiezen dorpjes op deze uitloper ervoor om een themafeest te geven van één kleur: Zipaquirá deed beige en Villa de Leyva kiest voor het maagdelijk wit. Het resultaat? Geweldig! Alle straten van Villa de Leyva worden geflankeerd door alleen maar witte huizen en de straten bestaan louter uit kinderkoppen en hoewel het slenteren door Villa de Leyva daardoor een spelletje Russisch roulette met je enkelgewrichten wordt, vormt de combinatie wel een magisch lekkere cocktail. En dan die enorme, dramatische bergen op de achtergrond… de kers op de taart.

En dan dat Plaza Mayor. Een tien met een griffel voor de esthetiek hier. 120 meter bij 120 meter aan kinderkoppen, aan alle kanten serene terrasjes, in het midden een mooie fontein en aan één zijde, vlak voor de berg die het dichtstbij is, een kerk. Wat een schitterende plek, alsof een Van Gogh tot leven is gebracht.

Snap je? Geen straf om hier onder het genot van een speciaalbiertje het uitzicht gade te slaan en tegelijkertijd een plan voor de komende week uit te stippelen. En natuurlijk wat te kletsen over op wat voor mooie plek we weer beland zijn. Even later komt er nog een flamboyante Colombiaan langs de tafel met een paar handgemaakte boekenleggers. Heel specifiek souvenir, maar de man spreekt verdomde goed Engels! Een zeldzaamheid in Colombiaanse contreien en zijn energie raakt ons wel een beetje. 5000 peso’s voor een boekenlegger. Een extra zakcentje voor z'n bruiloft, zegt-ie. Wij sponsoren de beste man natuurlijk, want dat begrijpen we wel. Iets met al drie jaar al verloofd zijn en het geld steeds aan reizen uitbesteden... die peso's kunnen dus mooi in de spaarpot voor z’n bruiloft in dat pittoreske kerkje op het Plaza Mayor op 16 april. Dat vertelt-ie ons namelijk en een minuut of twintig later komt-ie terug en stelt hij ons voor aan de gelukkige. Tweede bruiloft van beiden, en te zien aan de rode fles wijn die bijna op de bodem is en het gedans op het plein alsof de wereld niet toekijkt, hebben we hier te maken met een koppel dat tot over de oren verliefd is, maar ook samen een midlifecrisis deelt. Het is wel aandoenlijk. 

Maar goed: weer speciaalbiertjes dus! We vallen met de neus in de boter als het om speciaalbier gaat. Tegenover het plein ligt namelijk een brouwerij van Bogotá’s grootste brouwerij BBC. Nee, niet die Britse televisiezender en ook niet die obscene zoekterm die de viespeuken onder ons wel eens op bepaalde sites intypen (looking at you, vies lezertje), maar Bogotá Beer Company. Er schijnt zelfs een wijngaard in de buurt te zijn. Overal worden dus de meest uiteenlopende speciaalbieren en wijnen verkocht en zelfs in de minimarktjes staat het goudgele geluk en de gefermenteerde druiven tot aan de plafonds opgestapeld.

Wie trouwens ook aandoenlijk is, is de jonge kok van het restaurantje waar we die avond zitten. Geertjes oog was gevallen op een restaurant met salchipapa’s en goede kipgerechten voor een schappelijke prijs, maar bij aankomst in het restaurant met een grote binnenplaats blijkt de kaart alleen in een andere realiteit te bestaan en moeten we het doen met toch wel wat prijzige gerechten. De alcohol die ons intussen toch wel behoorlijk aangeschoten heeft gemaakt, wint het van ons verstand en omdat we sushi zien staan besluiten we een keer buiten de lijntjes te kleuren en een boodschappenlijst aan sushi te bestellen. En warempel: twintig minuten later komt daar een jonge kok aangelopen die in het allerknuffeligste Spaans ooit uitlegt waar alle sushi’s die we besteld hebben precies uit bestaan. En daar blijft de service niet bij: we krijgen een SUSHIBOOT VOOR HET EERST IN MIJN LEVEN (terwijl Geertje pronkt met haar status als ervaringsdeskundige omtrent sushiboten). Oh mijn god, wat is dat goed. Een van de beste maaltijden tot nu toe, maar het helpt wel als je twee sushigekken met honger als enorme dekhengsten een kwalitatief uitstekende sushiboot voorschotelt. 

Mijn buik is nog niet rond, want ik lust nog een toetje. Laten we nou net het geluk (oké, ik wist dit van tevoren) hebben dat we precies in de streek zitten die bekend staat om de milhoja: een zoete calorieënbom die ik gewoon niet mág overslaan!

Jezus, wat een wandeling

Onze enige volle dag in Villa de Leyva begint rustig. Geertje slaapt lekker uit en ik baan me een weg naar een internetcafé twee straten verder waar ik met trillende handen twee uur later weer naar buiten stap, omdat die derde Americano Doble ervoor zorgde dat het cafeïnegehalte in het bloed toch net iets te hoog was.

Niet getreurd, want die extra energie die gaat er zo meteen weer uit. Als Geertje ook uit bed is, willen we gaan hiken, maar op een lege maag is dat niet ’s werelds beste idee ooit, dus willen we even lunchen bij een wafelcafeetje waar we over gehoord hadden. Helaas, está cerrado, pas om twaalf uur geopend en als oplossing halen we bij een kioskje een improvisatiebrunch van reepjes en sportdrankjes. De wandeling is immers maar een klimmetje van 300 meter. Dat valt best wel mee toch?

Nou, nee! Mijn god, wat een hike is dit! El Valle de Anton, Jardín, Guatapé, Tatacoa… allemaal wegwezen en plaatsmaken voor Villa de Leyva. Mooi wandelingetje? Jazeker, maar vooral een zware, want hoewel het maar een kort wandelingetje is, is het wel de taaiste tot nu toe. In slechts 800 meter maken we die klim van 300 meter, wat betekent dat we met een hellingspercentage van 37,5% te maken hebben. En dat op hoogtes boven de 2000 meter. Man, man, man, we bliezen over die andere wandelingen heen, maar nu hebben we – en zeker Geertje wier conditie niet gemaakt blijkt voor hoogtes  - meermaals de tong op de schoenen liggen.

Het keerpunt van de wandeling is het Christusbeeld op 2450 meter hoogte. Is een populaire keuze in Latijn-Amerika, een beeld van onze godenzoon ergens op een bergkam plaatsen. Dit beeld van Jezus heeft in elk geval een mooie plek uitgekozen om voor eeuwig heen te kijken, aangezien het uitzicht op Villa de Leyva beeldschoon is. Sowieso zijn we onderweg maar vier anderen tegengekomen en bij het uitzichtpunt helemaal niemand, dus we hebben alles helemaal voor onszelf, samen met deel twee van onze brunch: twee ijskoude biertjes en de uchuva’s en mangostenen die we op de fruitmarkt in Bogotá hadden gehaald, die we met het mesje dat we zojuist gekocht hebben, verorberen. Met elkaar, de biertjes, het smaakvolle fruit en Jezus vermaken we ons een halfuur met het prachtige uitzicht. Jezus Christus, wat een klim.

Knusse binnenplaatsjes

De afdaling gaat ons gelukkig een stuk eenvoudiger af en rond een uur of één staan we bij de wafelwinkel die intussen wel geopend is om ons van een echte lunch te voorzien. Villa de Leyva staat ook bekend om de binnenplaatsjes die achter de poorten schuilen die je vanaf de straten niet altijd even goed kunt zien. Achter die poortjes, ontvouwen zich compleet verhulde werelden aan gangen, binnenpleintjes, winkeltjes en terrasjes en ook het terras van La Wafflería ligt verstopt op een binnenpleintje achter een ander binnenpleintje. Maar belangrijker: zijn de wafels aan te raden?

Ja en nee. We kiezen beide een andere. Geertje wil het liefste delen, omdat ze niet zo van zoetigheid houdt, maar daar geef ik natuurlijk niet aan toe. Dit zijn dé grootste wafels die we ooit gehad hebben! IJs, fruit, koekjes, sauzen: alles zit erop en alles zit eraan, maar deze units geheel verorberen zit er zelfs voor mij niet in en hoewel de zoetigheid rechtstreeks uit de fabriek van Willy Wonka lijkt te komen is het ZO ONTZETTEND VEEL dat je er op een gegeven moment een beetje misselijk van wordt! En hoe slecht het ook klinkt dat we er misselijk van worden, dat is eigenlijk wel redelijk positief. Uiteindelijk is onze netto energiebalans vandaag wel weer positief, want ondanks die zware klim, overschrijdt de calorie-inname na deze zeilboot van een wafel de calorieverbranding met speels gemak.

Relaxen

De zonuren van vandaag sluiten we af bij de warmwaterbronnen van La Portada. Villa de Leyva ligt ook weer wat hoger, dus ook hier zijn de temperaturen weer onder de 20 en dan is er simpelweg niets zo lekker als een duik nemen in een paar van die thermale baden.

Nog meer zielige mensen

En dan wordt het tijd om een hele avond lang Geertjes hart te gaan breken en dat doen we als eerste bij de Mexicaan, El Chingón de Villa. Als we in het piepkleine restaurantje plaatsnemen aan één van de vier tafeltjes die het restaurant rijk is, komt er heel rustig een oude man naar ons toegelopen. De eigenaar, die ook nog eens het in Colombia zeldzame Engels spreekt, met een stem zo zacht en vriendelijk als zijde. Terwijl hij het menu komt vertellen en de koks van zijn zaakje aan ons voorstelt, draait zijn rechterhand onophoudelijk cirkels, waardoor we vermoeden dat de lieve man een neurologische afwijking of misschien zelfs Parkinson heeft. Al meteen heeft-ie 259 pluspunten bij Geertje gescoord, in ieder geval. En natuurlijk wat fooi!

Als we samen zeven taco’s bestellen, komt hij ook nog aangewandeld met een vijzel en een stamper die de man gebruikt om vlak voor onze neus een pikante saus bij elkaar te stampen voor onze taco’s, terwijl hij vertelt dat hij 50 jaar in Mexico gewoond heeft nadat hij in zijn jeugd uit Bogotá verhuisd is en nu teruggekomen is naar zijn geboorteland en zijn liefde voor koken en de Mexicaanse keuken heeft meegenomen. Het kost de eigenaar zichtbaar moeite om ons en de andere klanten te bedienen want ook met borden in zijn hand blijft zijn hand onbedwingbaar bewegen. Maar dat maakt hem niet uit, want naast moeite, levert het oberen ‘m ook zichtbaar veel energie op. Dat is nog eens inspirerend, nietwaar?

En de taco’s zijn ook echt van topkwaliteit, los van de emotionele hechting die we in korte tijd met de eigenaar hebben gekregen. De overdosis koriander zullen we ‘m vergeven, zeker omdat we het grootste gedeelte ertussenuit weten te plukken en dus eten we verrukkelijk en schudden we na afloop de hand van de man die er als kers op de taart ook nog een glimlach uit weet te gooien die van dankbaarheid dwars door je ziel heen gaat. El Chingón de Villa. Gaan, gaan, gaan.

Als Geertje op straat nog staat na te genieten van de vertederende man van El Chingón de Villa en nog bijna een paar traantjes moet wegvegen, staat de volgende hartenbreker alweer op haar te wachten. Wanneer we weer bijna bij het prachtige Plaza Mayor zijn, staat aan onze rechterzijde een man met een hoed een gitaar en een accordeon te bespelen. Best een talentje, zeggen we met onze beperkte instrumentenkennis. Om hem heen zitten vijf honden. Ze zitten niet vast, ze kunnen gewoon weg, maar ze kiezen ervoor om bij deze arm uitziende straatmuzikant te blijven. En ja hoor: Geertje is weer in haar hart geraakt en begint alweer te jammeren. “Ik geef ‘m toch wat geld”, zegt ze me half snikkend. Ik luister natuurlijk, trek de portemonnee en raak met de muzikant aan de praat en we ontdekken dat-ie een YouTube account heeft en geeft ons een blaadje met z’n YouTube account.

Om onze tijd in ons favoriete Colombiaanse dorpje af te sluiten, drinken we nog een speciaalbiertje van de BBC op het Plaza Mayor (de brouwer zelf is gesloten, hoewel Google Maps het tegendeel beweert) en zetten we daarna koers naar het guesthouse. Thuis moeten we nog wel even het YouTube-account van die muzikant checken volgens Geertje, maar daar krijgen we onmiddellijk spijt van. ‘El hombre de los seis perros’… de man met de zes honden… zes… maar daar op straat, daar… daar waren er maar vijf! Met de realisatie dat de arme straatmuzikant een van z’n zes honden is verloren, krijgt Geertje de laatste nagel in haar emotioneel zware doodskist te verwerken. ZO ZIELIG!!! Och, wat hadden we nog graag wat langer in Villa de Leyva verbleven, maar de strakke planning die we moeten hanteren, maakt dat even helaas niet mogelijk. Of ja, helaas. Misschien is het maar goed ook dat we morgen gaan. Het verloofde kunstenaarskoppel, de trotse, keurige sushichef, de dankbare Mexicaan met Parkinson, de straatmuzikant met z’n hondjes… Als Geertje nog meer zielige mensen had ontmoet, dan had ik de stukjes waarin haar hart gebroken zou zijn, nooit meer terug kunnen vinden.