Wie Peru zegt, zegt de inca's. Van alle inheemse, oude volkeren die door de Zuid-Amerikaanse Andes ronddwaalden in vervlogen tijden, zijn de Inca's toch wel bij uitstek de bekendste, zeker omdat de Azteken en de Maya's niet in Zuid-Amerika zaten. De erfenis van die Inca's is duidelijk zichtbaar en een van Zuid-Amerika's bekendste, misschien wel de allerbekendste, bezienswaardigheid is de majestueuze, mystieke Incastad Machu Picchu, hoog verscholen in het Andesgebergte. Zó hoog, dat het de Spanjaarden ook nooit lukte om 'm te vinden. Maar naast die Inca's zijn er nog tal van oude beschavingen te vinden in Peru. Ik noem even de Chimú, de Moche, de Nazca, de Chachapoyas, de Wari... het houdt niet op. Of ja, het houdt wel op, want hoewel ik zeg dat je die beschavingen in Peru kan vinden, zijn ze natuurlijk vandaag de dag allemaal uitgestorven. Lang leve de Spanjaarden!
Maar als je niks om geschiedenis geeft, kun je alsnog je hart ophalen in Peru. Met Cuzco, Lima en Arequipa zijn er bruisende topsteden te vinden en de natuurliefhebber mag al helemaal in zijn handjes wrijven. Van meer dan 30 machtige zesduizenders die het dak van Peru vormen en voor prachtigste uitzichten zorgen, is er ook nog een heel erg lange kustlijn die voor surfliefhebbers weer de juiste snaar raakt. En ga je aan de andere kant de Andes af, dan beland je zo pardoes in de Amazone-jungle. Eigenlijk hebben we in Peru dus weer gewoon te maken met een typisch Zuid-Amerikaans land: een culturele, natuurlijke en stedelijke diversiteit waar je je vingers nog wel dagenlang bij af kunt likken.
Eigenlijk klopt het niet dat we de Inca’s de Inca’s noemen. Inca betekent namelijk iets als ‘heerser’ of ‘edelman’. Als je vroeger het woord ‘Inca’ gebruikte, dan doel je eigenlijk op de adel van de bevolking die we nu kennen als de Inca’s. Maar maak je niet druk, nu is het gewoon niet anders: met het woord inca, kun je nu verwijzen naar de gehele bevolking. Niemand die je kop er daarvoor afhakt.
Cuzco. Cusco. Cuzco. Cusco. Of Cuzco? Of toch weer Cusco? Nou, ik ben als een regelrechte borderliner weer lekker geswitcht! Vanaf vandaag wordt Cuzco Cusco. Met een s dus. Cuzco kan bij het vuilnis. Het ziet er toch veel zachter uit, dat Cusco in plaats van Cuzco? En bovendien heb ik het idee dat we het woord Cusco in de stad net wat vaker treffen dan Cuzco. 60-40, zo is het een beetje. Dan neem ik dat rode streepje van de autocorrectie in Microsoft Word maar even voor lief.
Machu Picchu. Wie aan Peru denkt, denkt aan deze verstopte Inca-ruïnes, ergens in het Andesgebergte rondom de Heilige Vallei van Cuzco. Eén van de zeven wereldwonderen en als ik de lijst er even bijhaal, dan lijkt me dit ook wel de indrukwekkendste op basis van foto’s. Bijvoorbeeld de Taj Mahal. Draai je om en je ziet een lelijke stinkstad. Net als het Collosseum in Rome: niet bepaald een stinkstad, maar ook weer geen prachtig achtergronddecor en lijdend aan het Taj-Mahal-effect. De Chinese Muur en Christus de Verlosser in Rio zijn natuurlijk wel indrukwekkend, maar Christus is uiteindelijk maar gewoon een beeld van Jezus en die Chinese Muur kun je niet in één oogopzicht zien. Chichén Itzá in Mexico lijkt me wel indrukwekkend, maar da’s gewoon in een bos. En dan houdt je Petra in Jordanië over. Die lijkt me qua omgeving in de buurt te komen, maar Machu Picchu, gelegen op en verborgen tussen bergen van honderden meters hoog… gevoelsmatig zijn er maar weinig plekken die deze mystiek kunnen evenaren.
Cusco. Cuzco. Cusco. Cuzco. Cusco? Of toch Cuzco? Echt waar, ik heb geen idee. De Peruanen zelf trouwens ook niet. De ene keer schrijven ze de z. De andere keer de s. Wat ik ga doen? Ik kies voor Cuzco. Microsoft Word geeft me dan namelijk geen rood lijntje en dat scheelt me weer wat irritatie. Irritatie die ik niet kan gebruiken overigens, want hoewel Cuzco een van de bekendste plekken in Peru is en je er waarschijnlijk een maand lang kan spenderen zonder je ook maar een dag te vervelen, maken we zoals wel vaker de laatste tijd een heel erg valse start. En als je de afgelopen blogs een beetje gevolgd hebt, kun je vrij makkelijk raden waarom.
Het is drie uur ’s nachts. Geronk, gebeuk en gebonk klinkt uit de badkamer. Het is bijna alsof er een veldslag vier meter van me vandaan verwijderd is. Althans, dat is m’n oordeel terwijl ik met m’n ogen dicht slaapdronken probeer te bedenken wat er allemaal in de kamer naast me aan het gebeuren is. Het is geen veldslag die op de badkamer plaatsvindt, maar de rollen van twee weken terug zijn omgedraaid. Geertje hangt nu de hele nacht boven de wc in plaats van ik.
In een land waar de bussen luxe, klasse en comfort uitstralen, is de bus die ons van Paracas naar Huacachina brengt een flinke fall from grace. Klein, krap, overvol en de reservering van drie stoelen bij elkaar bleek in werkelijkheid nog geen kleine teen in aarde te hebben gehad. Gelukkig blijven we met onze rit naar Huacachina in de Sechura-woestijn en biedt het anderhalf uurtje reizen ons de kortste route die we deze reis hebben afgelegd om op een nieuwe locatie te komen.