Hoe kan Yasur nog overtroffen worden? Niet alleen deze reis, maar voor alle reizen die we de rest van ons leven zullen maken? Op de rand van een krater misschien wel twintig uitbarstingen van lava zien (en horen) is iets wat nog duizend keer machtiger is dan dat het klinkt. Het antwoord is dat we dit waarschijnlijk nooit gaan overtreffen. Maar dat is niet erg. Dat hoeft ook helemaal niet. Na 45 landen op de teller, hebben we ook geleerd dat het juist de kunst is om te genieten van iedere plek op z’n eigen manier door te kijken naar wat ieder plaatsje waar je ooit komt, uniek maakt. We hebben nog vijf nachten te gaan op het eiland Efate, het Vanuatuaanse eiland met haar hoofdstad Port Vila. En we hebben na een kleine week Vanuatu al tig dingen gevonden die dit land bijzonder en uniek maken en waar we tijdens onze eerste drie nachten vooral de hoofdstad onder de loep genomen hebben, zullen onze laatste dagen van de hele reis vooral in het teken staan van het ontdekken van wat dit eiland nou allemaal te bieden heeft. Yasur van Tanna overtreffen zal het niet. En zoals gezegd: dat is helemaal niet erg, want er gaan ongetwijfeld weer genoeg dingen te vinden zijn die dit land - nee, dit eiland uniek en speciaal maken.

Ik lig op de bank en de deuren zijn dicht. Zelfs de rolgordijnen zijn omlaag, terwijl het midden op de dag is. Het is heet. Bloedheet. Alles zet ik in m’n werk om het zo koel mogelijk te krijgen in dat appartement. Je zult me nooit horen klagen over de hoeveelheid vakanties die ik als docent in de schoot geworpen krijg, maar die laatste week van de zomervakantie… dat is er toch altijd eentje waarbij je sterk het gevoel krijgt dat het allemaal wel weer mag beginnen. Zo was dat ook op die hete zomerdag in augustus 2020, toen we nog samen een appartementje in Cuijk deelden. Geertje was aan het werk, ik was thuis, de dagen aan het aftellen totdat de vakantie weer voorbij was. Ook toen was de droom er al. De droom om de wereld voor langere tijd rond te reizen, onwetend dat we dat niet één, maar twee keer zouden gaan doen. Terwijl ik op de bank lag in een verwoede poging aan de hitte te ontsnappen, struinde ik YouTube af. Dat deed ik vaker. Dan zoek ik naar reisvlogs. Naar documentaires. Al het beeldmateriaal dat voorhanden is om ook maar enigszins inspiratie te geven voor nieuwe plekken die ik kan bezoeken. Het liefst obscure plekken, plekken die niet op het gebaande pad liggen. En in die laatste week van de vakantie stuit ik op een filmpje dat ik nog nooit heb gezien, een filmpje dat precies voldoet aan alle wensen die we hebben, een filmpje dat alles heeft waar ik naar zoek. Iets unieks. Een vulkaan. Maar niet zomaar eentje. Eentje die uitbarst. Continu. Lava en gesmolten steen die aan één stuk door de hemel in geschoten worden. Ik onthoud de naam van dat filmpje en als Geertje later klaar is met werken, laat ik ‘m haar weer zien. “Hier gaan we ooit heen”, zei ik tegen haar. Geertje stond met open mond te kijken. Die is een groot vulkanenfan. “Sowieso”, klinkt het antwoord.

We landen op Port Vila. Je moet in staat zijn om hier in deze hoofdstad 56.000 neuzen te tellen die eigenaar zijn van het paspoort van Vanuatu. Met nog anderhalve week op de reiskalender, lijkt de reis volledig opnieuw te beginnen. Het is een compleet andere wereld waar we ons in bevinden en alles in Vanuatu is anders van A tot Z. Zodra we door het pittoreske vliegveldje lopen waar we uit de vliegkist gestapt zijn en onze bagage van de kleinste bagageband sinds mensenheugenis gepakt hebben, worden we al toegezwaaid door nieuwsgierige Ni-Vanuatu.