Het afscheid van Olaf is geweest. De onmiskenbare schade die we op de route van San Antonio de los Cobres richting de Salinas Grandes hebben opgelopen, is na keurig vakmanschap van Geertje en kunstenaar Sergio zelfs niet door een automonteur die voor de verhuurder een check heeft gedaan, opgemerkt. Maar goed ook: na het verlies van die 300.000 peso’s in Cafayate, was een (wellicht terechte) extra rekening van de autoverhuurder in Salta op z’n plaats geweest, maar had die wel als een emmer zout op onze wonden gevoeld. Maar daar zijn we dus weer. In Salta, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. En we zitten in de koffiebar Bixi. Onze thuishaven inmiddels, waarvan we het interieur intussen wel kunnen dromen denken we. De stad waar we Argentinië binnenkwamen. Waar we een intens anti-heimweegevoel hebben ervaren. Een stad waarvan we zijn gaan houden. Niet om haar bezienswaardigheden, maar gewoon om haar gevoel, om haar barretjes en cafés en vooral om haar vibe, om even in hypermoderne taal te spreken. Salta is ons Argentijnse thuis geworden.

Wijn drinken. De titel van deze blog laat weinig aan de verbeelding over. Het is 11 juni wanneer we aankomen in Cafayate en 11 juni is de dag dat het WK-voetbal van start gaat. Dat zal gepaard gaan met veel wijn. Cafayate is wereldwijd wellicht nog een onbekende, maar voor Argentinië is dit dorp dat net wat kleiner is dan Cuijk, nationaal bekend om de unieke wijnen die op hoge hoogte groeien. En dat kunnen we combineren met voetbal. We wrijven in onze handjes dat we in Zuid-Amerika zitten. Onorthodoxe tijden met wedstrijden van drie uur in de nacht, gaan aan ons gelukkig voorbij. Nee, wij zitten met vijf uur - en straks in Chili zes uur - vroeger op de tijdzoneradar en daar hebben de tijden waarop de scheidsrechter op z’n fluitje blaast, alleen maar baat bij.

HET IS GELUKT! De Australische transitvisumhel is achter de rug! Bij aankomst in Salta krijgen we het nieuws te horen dat het visum voor Nieuw-Zeeland is goedgekeurd. Bij aankomst duik ik dus gelijk met de laptop het centrum van Salta in (Bixi – is inmiddels gepromoveerd tot stamcafé) om met zo’n heerlijke chocoladecappuccino waar ik maar geen genoeg van krijg, me eens te meer te buigen over dat afgrijselijke, ellendige Australische transitvisum. Alle inzet wordt beloond: na nog ruim twee uur heb ik Geertjes aanvraag verstuurd en ook de mijne ingediend. Geertje volgt in onze AirBnB haar zoveelste lesje Spaans (ik ben de tel kwijt, maar het einde nadert) en dan genieten we samen van Salta. Maar… in Salta zijn we toch al geweest?

Olaf heeft dus een flinke oorlogswond opgelopen op die ruige Ruta 79. Echt, als je ooit in Salta of omgeving een auto op de kop wil tikken: tenzij je een 4x4 hebt, sla dit stuk over. Dat los bungelende stuk blik ontdekken we als we parkeren bij onze eerste highlight van de provincie Jujuy waar we nu in zijn: de Salinas Grandes.

Een helft van een voetbalwedstrijd voor we in Salta zijn, slaan we voor de stad linksaf en rijden we westwaarts. De richting is de Chileense grens, maar de bestemming is geen Chileense. Gewoon een Argentijnse. San Antonio de los Cobres. Geen dorp dat bij iedereen bovenaan de bucketlist staat en bij ons eigenlijk ook niet, maar er is één reden waarom wij dolgraag naar dit sombere bergdorpje willen. El Tren a las Nubes.

Roadtrippen! Onze Renault Logan is zo wit als sneeuw (nog wel) en Geertje flanst al snel een origin story in elkaar waarin deze wagen het broertje is van Snowie die ons in Chili van hot naar her wist te slepen. Een bijpassende naam is natuurlijk een vereiste. Namen als Witje en Sneeuwvlokje passeren de revue, maar dan blijkt de Renault volgens Geertje een jongen te zijn. Olaf zal hij gaan heten, vernoemd naar de sneeuwpop uit Frozen. Geertje is content. Ik dus ook. Voordat we met Olaf gaan rijden, duiken we nog even Bixi, mijn favoriete koffietentje in Salta, vlak nadat we eindelijk met succes die oplader voor de camera in de wacht hebben gesleept. Er komen dus weer prachtige camerafoto's aan.