Cachi - Het dorp van de cactussen

Wat vind je in Los Cardones? Bergen. We zitten immers nog altijd in de Andes. Maar het zijn niet zomaar bergen. In Los Cardones staat het namelijk bol van de cactussen. Buiten het feit dat cactussen van die aparte doch mooie planten zijn, zijn deze cactussen wel héél indrukwekkend. We herinneren ons Arturo die in Uyuni bij die cactussen vertelde dat de cactussen daar tot wel tien meter hoog konden worden, maar dat was zwaar overdreven. Nu bedenken we ons dat-ie zich misschien vergiste in de cactussen van Los Cardones. Wat zijn deze cactussen GROOT! We stappen uit op een plek waar we zo’n unit langs de weg zien staan en ja: deze cactussen worden écht tien meter hoog. Even voor je beeld: er zijn gevallen bekend waar mensen gewoonweg overleden zijn doordat er zo’n boom van een cactus op ze gevallen is. Die vergelijking met bomen gaat overigens wel op: die cactussen vallen wat ons betreft gewoon onder de categorie ‘bomen’.

Bij de Piedra del Molino vinden we een minuscuul, rustiek kerkje op de top van een heuveltje. Waar het even wat rustiger is qua cactusdichtheid, is het uitzicht op het hooggebergte wel immens en episch. Ook vinden we er een lokale verkoper van wie we een geurtje kopen, maar het geld ligt in de auto en als Geertje de portemonnee haalt, krijg ik een stukje lamaworst aangeboden. Sceptisch neem ik een hapje, maar tot mijn verbazing is het stukje lamaworst enorm smaakvol, maar als Geertje terug is vergeet ik alweer te vertellen wat ik zojuist geproefd heb, maar daar komen we nog op terug. Die lamaworst is in ieder geval een cliffhanger.

We maken nog één stop voordat we Cachi binnenrijden. Een heuvel midden in Los Cardones zou een prachtig uitzicht moeten bieden. Een uitzicht dat Ojo del Condor genoemd wordt. We zitten op 4000 meter en de acclimatisatie is volledig verdwenen, dus Geertje heeft de tong weer op de schoenen hangen wanneer we de top van de heuvel bereiken. Over de schoonheid van het uitzicht is niets gelogen: de horizon wordt door een dramatisch gebergte gevormd en voor ons strekt een gigantische vlakte uit gevuld met enorme cactussen, die vanaf hier stukke kleiner lijken. Het heeft wel iets griezeligs: van deze hoogte lijken de cactussen net de schimmen en silhouetten van mensen en is het alsof er duizenden zwarte schaduwen op de open vlakte ons als bevroren gadeslaan en in de gaten houden. Los Cardones wordt bewoond. Niet door mensen, maar door cactussen die tot in de eeuwigheid hun plek op de vlaktes hebben verworven.

Cachi is, als ik me niet vergis, het allerkleinste dorpje waar we deze reis overnacht hebben. Maar dat Cachi klein is, betekent alleen maar dat de charme ervan des te groter is. Qua dorpjes staan Colombiaanse dorpjes als Jardín, Villa de Leyva en Salento fier bovenaan, maar Cachi past moeiteloos in dat rijtje. De huisjes hier zijn gemaakt van leem en adobe en alles is wit. De charme spat er werkelijk vanaf. En zoals ik al zei: groot is het niet. Na een halfuur heb ik het hele dorp gezien. Er is één straat met een paar terrasjes, een mooie wijngaard aan de rand van het dorp met een prachtige bergwand als achtergronddecor, maar het hoogtepunt is het dorpsparkje dat omringd wordt door stenen muren en schilderachtige bogen waar je doorheen moet om de rust van het groen op te zoeken. Naast het park staat een beeldschoon kerkje van leem in een stijl zoals we die nog niet eerder hebben gezien. Cachi is sereen, authentiek en arcadisch en het ik-zou-hier-kunnen-wonengehalte is bijzonder hoog.

Terwijl Geertje nog druk bezig is met het tikken van een paar motivatiebrieven, installeer ik me op een terras van dat kleine terrasstraatje met een cappuccino. En daar moet ik me toch even over uitweiden. Over die terrasstraat? Nee, over die cappucino’s hier. Er is bijna geen enkele reden te bedenken waarom die koffie’s in Argentinië zo enorm lekker zijn. Want ja, Argentinië is geen koffieland, hé? Maar toch merkten we in Salta al dat de koffie hier van een werkelijk ongekende kwaliteit is. Die cappuccino’s bijvoorbeeld: de verhouding melk en koffie is ronduit perfect en om het geheel nog wat beter te maken, gooien ze er een bodem van chocolade in om die cappuccino’s als door engelen gekust te maken. Maar liefst 50% van de Argentijnen heeft sinds de onafhankelijkheid van het land Italiaanse roots (ja echt, een bizar aantal), dus misschien verklaart dat waarom de cappuccino zo ontiegelijk lekker is.

Allereerst de obscure. We bevinden ons in ufogebied. Ja, we geloven natuurlijk allemaal in buitenaardse wezens en ooit was er een Zwitser op bezoek in Cachi die zo’n vliegende schotel heeft gespot hier. Stel je eens voor: je bent op vakantie of op reis en je spot een ufo. Wat doe je dan? Vertel je het je vrienden en familie? Benader je de plaatselijke krant? Koop je een fietsje met een mandje voorop zodat je met je eigen E.T. kan rondrijden? Nee. Deze Zwitser dacht er anders over. Die trommelde een paar locals op om een ufo-landingsplaats in elkaar te knutselen. En daar rijden we heen, maar dat is dan toch eigenlijk niet zo bijzonder. Waar we nog intens hopen om een of ander futuristisch ruimteschip te spotten, zien we in werkelijkheid een verzameling stenen op de grond liggen waar ufo’s zouden mogen landen. Volgens mij is dat tot op heden nog niet gebeurd. Zo snel als we er waren, zijn we ook weer weg. Geen nieuw alienvriendje voor ons vandaag.

Door naar belangrijkere dingen. De provincie Salta staat bekend om haar wijnen. De bekendste wijnbron van Salta is het grotere dorp Cafayate waar we later nog heen gaan, maar ook in Cachi worden de nodige druiven uit de grond getrokken. Argentinië – rondom Mendoza – staat bekend om de rode Malbec die jij ongetwijfeld ook wel eens buitgemaakt hebt, maar in Cachi vind je ook de witte druif die voor de Torrontés gebruikt wordt. Best bijzonder, want Cachi ligt op bijna 3000 meter hoogte en dat zijn best extreme omstandigheden voor een goed glas wijn. Daar moeten we toch maar eens ons culinaire wijnkennersoordeel over gaan vellen.

Niet dat ik bedrogen uitkom, want de veganistische optie blijkt ook van topkwaliteit. Ik open het buffet met een geroosterde maïssalade, waar Geertje geniet van een carpaccio van rode biet, geitenkaas en walnoot. De openingswijn is meteen een plaatselijke delicatesse: een witte Puna Torrontés! Heerlijk. Gang twee en drie (respectievelijk een lamravioli en een lendebiefstuk – de lomo – en tofu van quinoa en gegrilde portobello’s) worden vergezeld met een stevige Malbec en bij het dessertje (chocolademousse en limoenijs) krijgen we weer wit in de vorm van nog een andere Torrontés en een Chardonnay. En dat met een heerlijk zonnetje op het gezicht. Genieten met een hoofdletter G!

De avond begint al te vallen als we weer teruggaan. Dat ene terrasstraatje in Cachi is al ietsjes drukker dan normaal en we willen maar wat graag die welkomstcocktail van gisteren in de wacht slepen, maar tot onze teleurstelling krijgen we alleen een klein hapje voorgeschoteld en een sausje dat we eroverheen kunnen gieten. Zal wel een communicatiefoutje in de taal zijn geweest bedenk ik me, dus bestel ik maar een halve liter Salta. Geertje niet, want die is wat alerter dan ik. Dat sausje dat we geserveerd krijgen? Da’s de cocktail! Ik weet niet wat het is, maar als cocktails dieren waren geweest, dan was deze cocktail een kameleon. Twee kleine kopjes gemaakt van klei staan voor onze neus. Van die kopjes waar je doorgaans je dipsausjes van je borrelplank in mikt, maar geen glas waaruit je een cocktail drinkt. Nou, hier in Cachi dus wel.

Geen Ruta 40 dus, maar Olaf nog een keer klaarstomen voor Ruta 33. Ik ontbijt nog even - tegen zevenen zou de ontbijzaal open moeten gaan maar in het nog donkere Cachi is geen kip op straat te vinden en staan de stoelen nog op kop op de tafels (Argentijnen zijn écht geen ochtendmensen). We gaan terug richting Salta, maar niet voordat we nog een klein ochtendwandelingetje maken naar een heuvel voor een mooi uitzicht over Cachi. En eerlijk? Vanaf die heuvel lijkt Cachi toch wel ietsjes groter dan dat LEGO-dorpje waar we het een dag eerder nog van beschuldigden. Tijd om te gaan. We waren maar kort in Cachi, maar toch heeft het dorpje ons hart al snel weten te veroveren.

Op de terugweg wekken we onze camera uit de winterslaap die bijna een maand (!) heeft geduurd. Als we stoppen in Los Cardones bij Recta del Tin Tin, is van opstartproblemen allerminst sprake. We staan in een flauwe bocht waar we precies uitkijken op een stuk kaarsrechte weg van 18 kilometer. Oké, geen 90 Mile Straight van de Australische Nullarbor, maar alsnog een mooi kiekje om te maken, zeker met al die cactussen die het desolate landschap versieren. Die Recta del Tin Tin is een weg die gebouwd is precies waar Qhapaq Ñan vroeger ook liep. Qhapaq Ñan? Ken je het nog? Dat is de eeuwenoude weg die de Inca’s bouwden tussen grofweg hier en het zuiden van Colombia. Hier liep dat stuk dus ook zo kaarsrecht. Mooi. Wel even oppassen waar we lopen hierzo, want er staan waarschuwingsbordjes. Hier leven zwarte weduwes. Niet de chagrijnige buurvrouw die haar man verloren is, maar van die spinnetjes. Enorm dodelijke spinnetjes. Steentjes optillen kan je hier wel héél duur komen te staan.

We rijden de Recta del Tin Tin af en banen ons een weg door het bochtige, met cactussen versierde berglandschap van Los Cardones, wanneer er links en rechts van ons wat aan het bewegen is. Eerst denken we dat het lama’s zijn, maar we zien geen halsbanden. Lama’s zijn gedomesticeerd, dus die zijn allemaal bezit van een boer. Vicuña’s dan? Nee, ook niet. Daarvoor lijken de beesten te weinig op herten. Dan valt het kwartje! Guanaco’s! De vierde in de lijst van Zuid-Amerikaanse kameelsoorten! Tuurlijk, we hadden er al eentje gezien in Arequipa in die lamaboerderij, maar dit zijn de eerste wilde guanaco’s die we tegen het lijf rijden! Grover en robuuster dan de vicuña, dikkere en donkerdere kop en eigenlijk een beetje een neanderthalerversie van de lama. Geweldig! Nu mogen we toch écht zeggen dat we de Zuid-Amerikaanse kameelsoortenbingo voltooid hebben!