Arequipa - Lang leve de koning!

Na de lunch zet de verkenning zich voort en belanden we op het Plaza de Armas. De meest originele naam aller tijden, want je hebt intussen ook wel in de gaten dat werkelijk iedere stad of ieder dorp in Zuid-Amerika ergens een Plaza de Armas heeft, maar Arequipa kent dan weer wel een van de mooiste: het kenmerkende vierkante plein is groot, groen en geflankeerd door de mooiste gebouwen die je je maar kunt voorstellen, allemaal in verschillende tinten wit, van zuiver, tot gebroken en van warm tot koud. En dan die kathedraal. Basílica Catedral de Arequipa. In de blog van Ayacucho zei ik nog doodleuk dat we door prachtige Europese kerken niet meer onder de indruk zouden raken van koloniale Zuid-Amerikaanse kerkjes en kathedraaltjes, maar deze grote meneer hier in het centrum van Arequipa is het daar niet mee eens. Wat een ding! Deze had qua esthetiek perfect in een grote, Europese stad gepast.

We vervolgen onze wandeling naar het nabijgelegen klooster Monasterio de Santa Catalina de Siena. Het Klooster van de Heilige Katrien uit Siena (= de vertaling) is lang net zo’n groot geheim gebleven als het dagboek van je tienerdochter, maar toen het in 1961 haar deuren opende voor het publiek, werd het een toeristische attractie en kon iedereen een kijkje nemen in het leven van de nonnen die hier leefden. Niet alleen interessant, maar ook bloedmooi: het klooster staat midden in het centrum, is enorm en compleet wit van buiten, maar de binnenkant heeft dan weer uitsluitend prachtige rode muren. Wij zijn benieuwd, maar bij de ingang hangt een bordje waarop de gortige entreeprijs van 50 soles per persoon staat. Da’s nogal. Helemaal afzweren doen we dat klooster nog niet, maar we parkeren ‘m wel even. Later wellicht. In drie dagen kun je namelijk heel wat doen en langs dat klooster lopen we toch nog wel een keer of tachtig. Dan dus maar naar de plaatselijke voedselmarkt. Als je ’t even niet meer weet, zoek dan de markt en winkeltjes op en struin wat door de stad. Perfect plekje om even een uurtje weg te moffelen wanneer je planning in het water valt, zeker wanneer je met twee nieuwe hartjesspelden voor Geertjes haardos weg weet te komen.

Vanavond bereiden we ons eigen maaltje! Nee, we gaan niet sinds lange tijd weer koken in de keuken van ons hotel, maar we gaan een kookworkshop doen! Ja, na zes weken onze vingers afgelikt te hebben bij al dat lekkers dat de Peruaanse keuken te bieden heeft, wordt het hoog tijd om zelf eens te leren hoe de vork van al die lekkernijen nou precies in de steel steekt. De hele wereld praat over Thais, over Italiaans, over Grieks, over Mexicaans, maar Jezus Christus, wat ligt de wereld te slapen bij die fenomenale Peruaanse keuken! Die verdient meer aandacht, dus bij dezen een uitnodiging: voor iedereen die wil, maakt Geertje bij terugkomst een Peruaans gerecht naar keuze!

Een ochtendtourtje staat daarna op de planning. In een dubbeldekker laten we ons lekker gemakkelijk na drie verschillende highlights racen. Geen Hop-on-hop-off, maar het concept lijkt er gruwelijk veel op. We stoppen bij Mirador de Yanahuara voor het mooiste uitzichtpunt op die stad. Als je geen last hebt van kortetermijngeheugenverlies, dan zul je wel kunnen bedenken waar we naar staan te kijken: naar Misti. Echt een indrukwekkend heuveltje. Ik zal je even uitleggen waarom Misti zo indrukwekkend is: buiten het feit dat het hoogteverschil tussen de top van Misti en waar wij staan enorm is, zijn we ook weer in een nieuwe omgeving en Arequipa ligt aan de rand van een woestijn. Aan de ene kant woestijn, aan de andere kant beginnen de bergen. Dat betekent dat de omgeving van Arequipa vlak (niet laag, maar vlak) is. Afgezien van Misti is er links nog een gebergte zichtbaar, maar verder is die Misti de enige puist van Moeder Aarde in de omgeving, vlak aan de rand van de stad. Dan kun je je wel voorstellen dat-ie in het oog springt.

Onze tweede stop! De route van het sillar-gesteente! Zegt je natuurlijk niks, maar kijk maar even naar de foto’s. We bevinden ons in een enorme steengroeve een klein stukje buiten de stad. Mooie plek, dat zeker, maar wat deze plek vooral bijzonder maakt, is het feit dat hier een heleboel stenen gewonnen worden voor de bouw van Peruaanse gebouwen. Nadat vulkaan Misti in het verleden een paar keer moest overgeven, is dit gesteente hier ontstaan en toen men het ontdekte, ontdekten ze dat het enorm sterk gesteente was, maar dat het ook enorm makkelijk te bewerken is. Nou, dat doen ze hier dus. Stenen winnen en bewerken voor de bouw. En ze doen hier nog iets meer en dat gaan we zo meteen zien. Maar voor we gaan, tikt de gidsmevrouw streng op haar klokje: “treinta y cinco minutos!”

De Ruta del Sillar is een hotspot voor binnenlandse toeristen en we trekken ook de conclusie dat die Latino’s eigenlijk helemaal niet verschillen van Chinezen of Japanners. Zodra je een Latino een Canon, Nikon, of zelfs een oude Nokia-koelkast in de hand drukt, moeten alle denkbare poses op alle verschillende standbeelden gefotografeerd worden. Het is dat Latijns-Amerika zo relatiefdunbevolkt is en dat ze niet de middelen hebben om verre reizen te maken, maar ik durf er een hoop soles om te verwedden dat je ook je ogen uit je kop ergert als je opeens een blik Latino’s in pak ‘m beet Giethoorn of Volendam opentrekt.

Een stop waar Geertje héél content mee is! De Quebrada de Culebrillas is namelijk een kloof. Na het ziektefiasco van Geertje in Ayacucho, zit ze dagelijks om een kloof te jammeren en nu is het dan eindelijk zo ver! We maken een wandeling (15 MINUTEN zegt de beste mevrouw) door de schitterende, witte kloof. Het is druk, want alle toeristenbusjes arriveren rond hetzelfde moment, maar wanneer we even wachten en de fotogekke Peruanen even hun gang hebben laten gaan, hebben we het grootste deel voor onszelf. Héérlijk.

Ja, die Japanners. ’t Is wat met Japanners en Peru. Het meeste over die Japanners en waarom er nu zo’n enorm deel van de Peruanen Japans bloed heeft, heb ik al uitgelegd in de blog van Lima, maar ik zou er nog wat over vertellen. Buiten een fusion-keuken waar alle smaakpuzzelstukjes perfect op hun plaats vallen, is het niet altijd koek en ei geweest tussen de Japanse arbeidsmigranten die 120 jaar geleden naar Peru kwamen. Racisme tegen Japanners was aan de orde van de dag en op het hoogtepunt (Tweede Wereldoorlog, Japan was toen een beetje stout), werd geweld tegen Japanse Peruanen oogluikend toegestaan en werden er zo’n 1800 Japanners naar interneringskampen gestuurd! Later werd dat allemaal wat minder, want ja, de bevolkingen mengen steeds meer met elkaar en steeds meer mensen in Peru worden zelf een Nikkei-gerecht, maar ook toen Alberto Fujimori in 1990 aan de macht kwam, was dat racisme er nog altijd. De eerste en enige president van Japanse komaf ooit. Kijk, onze Alberto had z’n neus ook niet bepaald de goede kant op staan (corruptie in Peru, weet je wel) en is na z’n ambtstermijn in 2009 nog tot 25 jaar cel veroordeeld (een van de vijf oud-presidenten die in de bak is beland) wegens fraude, corruptie en zelfs moorden en ontvoeringen. Maar goed, iedereen rijdt wel eens een scheve schaats, toch? Alberto werd dus steevast El Chino genoemd. De Chinees! Het enige wat erger zou zijn, is dat je naar Oezbekistan verhuist, dat je daar president wordt, en de bevolking je De Belg of De Duitser gaat noemen!

Het is de tweede keer dat wij gaan raften. Niks zo leuk, als de eerste keer, toch? Dat dachten wij ook. Ik bedoel, daar in Colombia, op die immense, machtige Chicamocha Canyon raften: daar kan toch niets tegenop? Het was daar zó ontzettend mooi en de bergen naast ons waren zo buitenaards hoog… en dat klopt. De kloof waar de ruige Chili-rivier in stroomt, is mooi, maar de schoenveters van de Chicamocha Canyon strikken? Dat is er niet bij. Die Chicamocha is honderd keer mooier. Voordat we hier naartoe gaan, krijgen we deze geweldige outfits aan, want het water is tien graden!! TIEN! Dit clownskostuum moet ons warm houden en gaan beschermen, is het idee.

Het aller ruigste moment moet nog volgen. In Chicamocha mochten we een paar keer lekker dobberen in het water. Onze raftgids Sadan stelt dat op een gegeven moment ook voor. Hoeft niet per se, want het is wel héél erg ruig, zegt-ie. Ach ja, beetje dobberen. Wat kan er nou misgaan? In Colombia ging dat ook voortreffelijk, toch? Alle vier zeggen we nonchalant, niet wetend wat er komen gaat, ja. Zes stappen dienen we te volgen. Ga naar de rand. Ga in een treintje zitten. Pak elkaar vast. Laat elkaar niet meer los. Val tegelijk in het water. Zwem naar rechts. Nou, dat hebben we geweten. Vanaf dat moment zitten we op de bijrijdersstoel terwijl de Chili-rivier de chauffeur is. We schreeuwen het uit van hoe koud het water is, maar dat koude water is onze ergste vijand niet. Ik kneus mijn rechterbilbot op een iets te hoge rots onder het water, waarna we allemaal onderwater schieten. En dan denk je dat het is gebeurt. Je zwemt. Je baant je een weg omhoog. Maar je komt niet meer boven. Je bent onderwater. En hoe hard je ook werkt, hoe hard je ook zwaait met je armen, je komt niet meer aan die oppervlakte. De kracht van het water zuigt je mee, zuigt je naar beneden. Laura heeft Geertje al losgelaten door de kracht van het water en Nienke en Laura raken elkaar ook kwijt. Geertje is de enige die mij nog stevig vast heeft, maar die wordt samen met mij naar beneden gezogen door de kracht van het water. En dan komt de bezinning. Zou God daarboven de koffie al klaar hebben staan? Zou ik eigenlijk eerst m’n schoenen uit moeten doen als ik door de deur wandel? Of houd ik ze aan? En wat als ik… en na de bezinning schiet je plotsklaps weer naar de oppervlakte. Geertje heeft naar een van de gidsen ‘touw’ geroepen - komt de uitleg in geval van nood in San Gil die we hier niet kregen toch goed van pas - en we hebben geluk dat Geertje voor het eerst ooit een uitleg onthouden heeft - en uiteindelijk een touw gevangen. Geertje dacht dat dit het einde was, tot ze spartelend boven water wist te komen (komen haar diploma's A, B en C toch nog van pas) en het touw heeft weten te vangen. Haar ene hand schuurt kapot bij het het grijpen van het touw, terwijl ze mij kundig met haar andere hand uit het water vist. Ik weet Nienke bij haar nekvel te grijpen. Laura komt er wat slechter vanaf. Die mist het touw en die is een meter of twintig verderop uit het water gevist door de safety-kano. En de rest van de crew? Filmen, foto’s maken en vooral heel hard lachen. Bijna-doodervaring. Maar dat hoort er schijnbaar bij, zegt Sadan schaterlachend als-ie ons aan boord van de raft hijst. En eerlijk? We vonden het allemaal vet. We zouden het zo nog een keer doen. 

Dat bier in de middag hebben we wel verdiend. In de middag slaan we ons eerste biertje open en lopen we halsoverkop Mohsin (die Engelsman van de Rainbow Mountain en Sacsayhuamán) tegen het lijf. Hij past voor de rood-wit-blauwe gezichtsschmink (een paar vakantiegangers waren goed voorbereid), dus wij gaan een feestje vieren met de Nederlanders. Nienke en Laura zijn er ook. Bart en Kim – die op een andere raft zaten – zijn er ook. Veel mensen die op vakantie zijn in Peru er ook, evenals veel mensen die van Chili of Bolivia komen. Ook veel die net als wij aan het einde van hun reis in Peru zijn. Maar bovenal ongelofelijk veel gezelligheid. Met koud bier, een warme jacuzzi die het hoofd lekker rozig maakt, een paar potjes beerpong en onwijs leuke mensen hebben we een van de leukste Koningsdagfeestjes – doorgaans zijn wij niet zo’n fan – ooit.