Cuzco - 7 kleuren stront in de voormalige Incahoofdstad

Geertje voelt zich nog niet opperbest. De nachtbus die beloofde ons in twaalf uur van Ayacucho naar Cuzco te brengen, doet er zeventien uur over! Werkelijk geen idee waar die vertraging vandaan komt. Niet te veel over nadenken en gewoon bij neerleggen dat het is zoals het is. Wat weer bijzonder is in deze nachtbus, is dat in de nacht de airco volop wordt geblazen en je het pas warm hebt bij zeven lagen winterkleding en wanneer het overdag is en door de ramen de zon vol op je gezicht schijnt, de airco weggaat en je het gevoel hebt alsof je in de zomer in Dubai rondloopt. Ik mis de logica, Peru! Maar goed, de avond vóór de nachtbus was het voor Geertje zwaar: alles inpakken, terwijl ze zo’n buikpijn had en ze zich zo zwak voelde. En dan bij het inchecken bij de bus tussendoor nog die krampen: geen pretje. Het enige wat ze wilde was zo snel mogelijk die nachtbus in. Liggen is dan de beste houding. Liggen en slapen. Alleen dat vermindert de pijn. Gelukkig voelt Geertje zich wel al iets beter als we de nachtbus uitstappen. Nog wel slap, maar minder pijn. Geen honger, maar soms nog een raar gevoel in haar buik. Maar het gaat wat beter. En da's het belangrijkste. Het is die dag 7 april. Over twee dagen, op 9 april, staat de Inca Jungle Trail met hoofdletters in de agenda. Een vierdaagse trip die ons raftend, mountainbikend, hikend en ziplinend naar de mystieke, legendarische, majestueuze eindbestemming Machu Picchu brengt, de wereldberoemde oude Inca-stad, diep verscholen in de machtige bergen van de Andes. Maar ja, Geertje was wel een dagje ziek en is er nog niet helemaal bovenop. En ik heb ook nog wat buikkrampjes na mijn tweede medicatiesessie. Toch maar heel even voor de zekerheid naar een ziekenhuis in Cuzco. Want ja, vier dagen adrenaline op toch wel flinke hoogte (we slapen nu op meer dan 3500 meter – een nieuw record): we kunnen maar beter zeker zijn van onze zaak. 

Het zal je niks verbazen dat, als we de ochtend erna ontslagen worden, het advies van de arts luidt om die Inca Jungle Trail toch maar op te schuiven. Gelukkig kunnen we ‘m naar de 12^e verplaatsen. Dan is Geertje volledig medicijnvrij en hoewel ik nog medicatie heb en een dieet moet volgen, kan ik ook gewoon mee. En dan komt er een tweede frustratie om de hoek kijken. Want om echt ontslagen te worden, wil een buitenlands ziekenhuis geld zien. Gelukkig zijn we uitstekend verzekerd, maar daar zit ook gelijk de frustratie. Begrijp ons niet verkeerd: we zijn dol- en dolblij met het feit dat we onszelf goed verzekerd hebben, maar het ziekenhuis in Cuzco heeft de facturen OP DE MIDDAG VAN OPNAME doorgestuurd naar onze verzekeraars en het duurt MEER DAN VIERENTWINTIG UUR voordat de verzekering ÉÉN MAIL weet te versturen, waardoor we de hele dag voor Jan met de korte achternaam op twee ziekenhuisbedjes liggen te wachten voordat we weg kunnen. Geertje hangt nog de hele dag aan het infuus: de borg die ons daar houdt. Nee geintje, het ziekenhuis levert uitstekende zorg en we zien het maar positief: meer vocht voor Geertje, dus die heeft meteen een extra boost! Tussendoor bellen we nog een keer of elf met zowel reis- als zorgverzekering (de medewerkers van zowel mijn als Geertjes verzekering zijn lekker met hun piemeltjes aan het spelen terwijl wij wachten), worden we van het kastje naar de muur gestuurd en lijkt het alsof niemand van niks kaas gegeten heeft en het is pas wanneer Geertje haar stem verheft en boos wordt aan die telefoon, voordat er ein-de-lijk iets gebeurt. Jeetje. Echt, heel blij dat we verzekerd zijn, dat we niet zelf voor deze rekening op hoeven te draaien, maar er gaat daar achter de schermen iets fundamenteel mis. Maar goed, we zijn eruit, dus we gaan er weer voor!

Ons nieuwe appartement zit níét in het centrum, maar in de aanliggende wijk San Blas, niet te verwarren met de parelwitte eilandengroep die we in Panama bezocht hebben. San Blas is een wat artistiekere wijk die wat rustiger is dan het historische centrum en de plek waar de expats en de remote-werkers in Cuzco zich een beetje schuilhouden. Het toeval wil dat ons nieuwe appartementje zich pal naast Mercado San Blas bevindt. Na tig blogs moet je intussen wel weten dat een mercado een markt is en dat we liefhebbers zijn van Latijns-Amerikaanse markten, staat ook wel buiten kijf. Buiten een fles water koopt Geertje (ik blijf nog één middagje op bed uitrusten) er niks gezien de smetvrees die we de afgelopen weken zelfs voor schoonmaakmiddelen ontwikkeld lijken te hebben (en vanwege mijn ultrastrenge dieet natuurlijk), dus de grote boodschappen voor het avondeten worden in de supermarkt gedaan. Het is wel een leuke markt, die Mercado San Blas. De koffie kost er niet meer dan een koprol en er worden weer overal ceviches, causa en chicharrón uitgedeeld die er overheerlijk uitzien. Maar ons daaraan wagen, is op dit moment een doodsvonnis.

Onze eerste dag samen weer in de wijde wereld wordt er één die volop in het teken staat van reünietjes. Jelte en Isa zijn namelijk óók in Cuzco! Als Edwin en Eva in de taxi zitten naar het vliegveld, dan is het de beurt aan Jelte en Isa om van ons gezelschap te genieten. Ook voor hen is het de laatste dag in Cuzco, want over een uurtje of zeven zitten die twee in een nachtbus naar Puerto Maldonado in de Peruaanse Amazone. We gaan dezelfde trappen weer op, waar de schilders ons voor de vierde keer vandaag voorbij zien lopen, maar wij ook voor de vierde keer zien dat ze uit hun neus zitten te vreten.

San Blas is een wijk die tegen de bergwand is opgebouwd en het stikt hier dus werkelijk van de barretjes met een fenomenaal uitzicht over de stad. Het eerste barretje dat we bezoeken is dus ook weer prachtig, alleen ontbreekt er één ding dat enorm belangrijk is: BIER! AL HET BIER IS OP! Echt waar, hoe krijg je dat dan weer voor elkaar? Het is wel happy hour, dus Geertje, Jelte en Isa delen vier cocktails en ik proost mee met m’n glaasje water. Diëten, hé?

Ik heb het al een paar keer over dat dieet gehad en bij deze cocktails en bij de overheerlijke lunches die Jelte en Isa hebben besteld, word ik wel op de proef gesteld, zeg. Even een opsomming van wat God voor mij verboden heeft deze week: vet, ongebakken/ongekookte groente, melkproducten, alcohol, koolzuur, vis en fruitsappen. Oftewel, bijna alles. Echt waar, ik snap niet hoe mensen met allergieën door het leven moeten en gelukkig heeft Geertje verstand van eten en ingrediënten, want zonder haar zou ik dagelijks een keer of twaalf zondigen en maximale buikkrampen hebben. Ik proost dus mee met thee of water (sin gas, natuurlijk) want water is het enige wat ik drink en als we ’s avonds – na een switch naar datzelfde restaurant als vanochtend waar ze wél bier hebben en waar het uitzicht na zonsondergang met het oplichtende Cuzco nóg mooier is – afscheid nemen voor het diner en thuis koken, trakteert Geertje zichzelf op een broodje gezond als avondeten en schuif ik voor de zoveelste keer aan om doodsaaie rijst met wortel en droge kip te eten. Want dat is mijn dieet. Water, rijst, wortel en kip en overdag een broodje met jam. Ei (gekookt, niet gebakken) is deze dagen de traktatie. Ik ben wel blij dat Geertje mijn privé-kok is en alles zo lekker mogelijk probeert te maken, want anders had ik al lang een paar keer moeten biechten. In een land waar je met overheerlijk eten doodgegooid wordt, is dit saaie, eentonige dieet een flinke uitdaging om te handhaven. Maar ja, in de strijd tegen die Giardia-parasiet komen vrouw en kinderen eerst en vechten we voor volk en vaderland. Even de smaakpapillen martelen dus.

De taxirit die voor ons ligt is een flinke. Iets langer dan drie uur zitten we met z’n zevenen (taxichauffeur incluis) opgevouwen in de toch wel krappe taxi. Als je dat met vier onbekenden doet, is het toch wel fijn dat het op dat moment ook klikt en we zijn dan ook dolblij dat de drie uur voorbij vliegen als we op bijna 4800 meter hoogte uitstappen bij het beginpunt van de hike naar Rainbow Mountain. Niet alleen door het gezelschap, maar ook door het buitenaards mooie landschap waarop we onderweg getrakteerd worden. Deze hike is er één die ons in anderhalf uur naar Rainbow Mountain moet brengen, maar die door de hoogte en de ijle lucht (Jezus Christus, wat zijn we weer door rietjes aan het ademen) nog flink pittig zal gaan worden. 

Lieve lezers, na al die aardrijkskunde- en geschiedenislessen, volgt er nu een biologieles! Het lesdoel van vandaag? Na deze alinea weet jij het verschil tussen de vier kameelachtigen van Peru. Jawel, vier. We hebben dus lama’s en alpaca’s. Die twee zijn allebei gedomesticeerd. Lama’s zijn trek- en lastdieren (een beetje de paarden, ezels of kamelen van de Andes) en alpaca’s hebben ze hier vooral voor de wol. Alpaca’s zijn ook een stuk schattiger (kunnen we vanaf nu beamen), en lama’s zijn groter, sterker en vooral een stuk duffer. Die alpaca’s hier zijn dus allemaal van een Quechua-boer die hier ergens in de bergen leeft. Naast lama's en alpaca's heb je nog twee soorten: guanaco’s en vicuña’s. Dat zijn wilde soorten. De guanaco is een soort van voorouder van de lama en die leeft wat meer verspreid over Zuid-Amerika en de vicuña is een exemplaar die wel leeft in deze contreien en de hoop is dat we die nog gaan spotten. Vicuña’s hebben overigens wel exclusieve wol, maar er zijn dus geen boerderijen van omdat het wilde dieren en geen boerderijgeitjes zijn. Als je dus een sjaal van vicuñawol hebt, dan flex je dus wel met je portemonnee zeg maar. Vicuña’s zijn dus een beetje Ferrari’s onder de kameelsoorten van Peru.

En dan zijn we boven. En het is het allemaal waard. Op een duizelingwekkende hoogte van 5007 meter hoeven we de beeldschone Rainbow Mountain alleen te delen met de lokale Quechua-bevolking die souvenirs verkoopt en een wazige Belg die op z’n vingers getikt wordt omdat-ie tegen de regels in tóch met z’n drone besluit te vliegen, te delen. Waarom dit de Rainbow Mountain heet, is meteen duidelijk. Een prachtige berg in zeven verschillende kleuren ligt voor ons en als we denken alles gezien te hebben en niet meer verbaasd te kunnen worden, staan we hier op vijf kilometer boven zeeniveau wéér met de mond vol tanden, wéér te kijken naar een fenomeen dat we nog nooit gezien hebben. We hebben geluk met het weer: hoewel we drie lagen én handschoenen dragen, schijnt de zon fel (mijn gezicht verbrandt flink) en springen de prachtige kleuren er nóg veel harder uit. Wat mij betreft had het ook eerder de Rainbow Valley kunnen heten, want de hele vallei is een explosie aan kleuren.  Er zijn groene bergen. Er zijn grijze bergen. Besneeuwde witte bergen. Bruine bergen. Rode bergen. En dan die knalblauwe lucht. Wát een plek weer.

En hier hebben ze wél lama’s! Onderaan het uitzichtplatform dat op zo’n 5060 meter hoogte ligt, staat nog een Quechua met twee lama’s die carnaval aan het vieren zijn. Ja, wél lama’s deze keer. Gekke gebreide pakjes aan en zelfs zonnebrillen op. Klinkt niet heel diervriendelijk, maar we deduceren dat lama’s per slot van rekening lastdieren zijn en dat dit eigenlijk niks anders is dan een paard dat gezadeld wordt. Het te verwachten verschil met de alpaca gaat wel op overigens: die lama’s zijn groter, forser en sterker en ze kijken je aan zo duf als een ezel met een TIA. En dan dat geluid dat ze maken! Ik kom niet meer bij. Mmmmmm…. Mmmmm….. mmmmmmmmmmmm! Je wist het waarschijnlijk niet, maar het geluid dat een lama maakt laat zich het best vergelijken met een hippiemeisje dat slurpend aan een avocado-guacamoleshake met volle mond probeert uit te drukken hoe lekker het wel niet is. Mmm! Mmm! Mmm!

Na een geweldige, memorabele dag zijn we moe en voldaan als we in de schemering weer bij Mercado San Blas worden afgezet. Sofie, Merel en Thasja reizen alweer door dus de ontmoeting is een eenmalige, maar ik wissel nog een nummertje uit met Mohsin (komt trouwens van het Britse eiland Isle of Man, hoe groot is de kans, dus als we daar ooit heengaan hebben we al een gids) die morgen misschien meegaat naar een paar Incaruïnes in de stad. Ik lever de was in, Geertje doet boodschappen en na weer zo’n doodsaaie maaltijd belanden we vermoeid in bed en gaan de oogjes al vroeg toe. Maar die doodsaaie maaltijd was (hopelijk) wel de laatste: want op dag negen kan dat dieet dan ein-de-lijk de groenbak in, want een dag later genieten we na een belletje richting de Lage Landen bij het schattige lunchcafé Maestra Vida voor het eerst sinds tien dagen van een gezamenlijke brunch. En oh, wat heb ik dingen proeven toch gemist. Nu weet ik hoe deelnemers van Expeditie Robinson zich voelen bij het Samensmeltingsdiner.

Met een nieuwe dosis zin trek ik er vanmiddag op uit. Geen Geertje, die ligt in de middag lekker in de korf (heeft wat buikpijn na vanochtend, haar maag en darmen hebben na een week ook opeens een heel andere maaltijd te verduren gekregen) met Love is Blind op de achtergrond en werkt aan de blog van Ayacucho. Maar ik ga ook niet alleen. Ik ga naar de Inca-ruïnes van Sacsayhuamán, aan de rand van de stad, maar dat doe ik samen met Mohsin, die Brit die gisteren ook mee was. Voordat we elkaar ontmoeten, loop ik door een deel van San Blas waar Geertje en ik allebei nog niet geweest waren en als ik dacht dat het hier niet leuker kon, dan wordt het dat hier toch: de schilderachtige Calle de Siete Borregitos (de straat van de zeven geitjes) voelt zo sprookjesachtig aan als-ie klinkt en het naastgelegen Acueducto de Sapantiana maakt het idylissche plaatje compleet. Cuzco staat bekend om enorm veel dingen, maar dat de schoonheid en de sfeer van de stad zo zouden verrassen dat het zelfs wedijvert om de titel ‘leukste stad van Zuid-Amerika’, hadden we van tevoren niet gedacht.

Als ik Mohsin bij Sacsayhuamán ontmoet, worden we blij verrast door de ruïnes die we tegen het lijf lopen. Ik was een beetje bang dat de ruïnes wat overeen zouden komen met Huaca Pucllana in Lima en Chan Chan in Trujillo, maar dat blijkt niet waar te zijn. We zijn natuurlijk niet meer in droge woestijnen maar in regenachtige bergen. De architectuur van dit voormalige fort van de Inca’s bestaat uit grote grijze stenen en indrukwekkende bouwwerken waar we doorheen lopen. Het huidige Cuzco was in het vroegere Inca-rijk namelijk de hoofdstad en Sacsayhuamán een verdedigingslinie op de bergrand. Sacsayhuamán, ja: een prachtig fort dat een zeldzaam verdedigingsbouwwerk was voor het doorgaans vredelievende Incavolk.