In Nelson zetten we de wekker, maar dat was een wekker die we niet hadden hoeven zetten. Het is om half acht in de morgen dat het brandalarm van ons Victoriaanse hotel ten onrechte afgaat en we slaapdronken onze spullen inpakken alvorens Geertje op de gang ergens hoort dat het vals alarm is en we weer terug op bed gaan zitten. Zitten ja, want het kwaad is al geschiedt en we zijn toch al wakker. Bij daglicht blijkt Nelson precies zo’n aantrekkelijk stadje te zijn als in het duister van de avond en dus is de beslissing om een klein rondje door het stadje te rijden al snel gemaakt.

Mag ik zeggen dat Nieuw-Zeeland tot nu toe een beetje tegenviel? Ach ja, natuurlijk mag ik dat. Ik bepaal zelf wel wat ik doe. En misschien is ‘tegenvallen’ ook wel een groot woord, maar de wereldwijde faam die Nieuw-Zeeland toekomt, vonden wij toch wel ietwat overdreven na twee weken over het Noordereiland gedenderd te hebben. Ja, het is hier echt wel mooi, maar het tipt nog lang niet aan wat we tijdens de rest van onze reis hebben gezien. Nieuw-Zeeland is niet het summum, het hoogste goed van het wereldtoerisme. In veel opzichten vonden we Nieuw-Zeeland zelfs best wel op Nederland lijken. Veel weilanden en boerderijen, weliswaar niet op platte vlaktes maar op groene heuvels. En van écht avontuur, van écht ontdekken is weinig sprake. Veel dingen voelen voorgekauwd en voor de toerist gepresenteerd. Ik zei het in de blog van Taupo al: sommige dingen voelen gemaakt en opgezet voor de toerist. De boot door de Waikato Caves. De huisjes van Hobbiton. De voorstelling van de Maori. De geiser Lady Knox. De Aratiatia Dam die driemaal daags haar sluizen opent.  Zelfs in de onmiskenbaar prachtige, adembenemende natuur van het Tongariro National Park ben je nooit écht in de wildernis en loop je immer over een perfect aangelegd vlonderpad. Qua avontuur scoren zo veel landen een stuk hoger, want bij vlagen voelt het alsof we de passagier zijn van een attractie die ons veilig beschermd middels veiligheidsbeugels van hoogtepunt naar hoogtepunt brengt. Natuurlijk is het ook weer niet zo dat we in een hoekje tranen van verdriet aan het wegvegen zijn. We zijn dolblij dat we hier zijn en dat we de mogelijkheid hebben om dit land te verkennen, om te ontdekken wat Nieuw-Zeeland net als al die andere landen die onze prachtige wereld rijk is, uniek maakt. En daarvan hebben we nog geen halve seconde spijt gehad.

De Marlborough Sounds. Daar varen we met de veerboot nog zo’n drie kwartier doorheen. Als docent moet ik wel eens straffen uitdelen, maar door die Marlborough Sounds varen zou niet als straf volstaan. Nee, Marlborough Sounds, waar het sigarettenmerk Marlboro overigens niet vandaan komt, is een beloning. Een beloning voor twee uur lang jezelf dronken op de boot voelen door de enorm wilde Straat Cook die we getrotseerd hebben. Een beloning, want gedurende die laatste drie kwartier is het alleen aan de kou te danken dat we niet de hele tijd buiten staan. De bergen die het water van deze sounds omarmen, het serene water dat in niets lijkt op de oorlog die op Straat Cook woedt, is adembenemend en onvoorstelbaar mooi.

We zijn nog een klein uurtje van Wellington verwijderd als we de laatste tussenstop van de route van Napier richting de Nieuw-Zeelandse hoofdstad inlassen. Als we de deur openen, blijkt dat de weergoden niet mals zijn. Het werd ook een keer tijd: de maand juli in Nieuw-Zeeland moet druilerig en nat zijn, maar tot nu toe hadden we alleen de dag van de Huka Falls in de regen moeten doorbrengen. In Kaitoke Regional Park blijkt dat vandaag de tweede dag zal zijn waarin we het niet droog zullen houden, maar dat houdt ons niet tegen: we moeten en zullen een wandeling maken in dit regenwoud.

Het is een druilerige dag. De kroeg zit vol. Aan het plafond hangen grote vlaggen van diverse landen, maar om de nekken van de kroeggangers hangen slechts witte vlaggen met rode kruizen. Het is de Engelse vlag. Er wordt geschreeuwd en er wordt gescholden. Dan wordt er weer gejuicht. Soms is het ook een minuut lang muisstil, muisstil van de spanning. Een spanning die mij maar al te bekend voorkomt, hoewel het weer twee jaar duurt voordat ik ‘m weer ga voelen. Het lijkt alsof ik op een grijze zaterdagmiddag ergens in de krochten van Engeland ben, maar niets is minder waar. We zijn in Napier, de Nieuw-Zeelandse kuststad en de meest oostelijke plek waar wij ooit zijn geweest en misschien wel ooit zullen komen. Tevens de meest zuidelijke plek waar we ooit zijn geweest, maar dat record zullen we over twee dagen vast alweer gaan verbreken. Toch voelen we ons ook even twee Engelse eilandbewoners wanneer het laatste fluitsignaal heeft geklonken en Engeland ten faveure van Mexico door is na één van de mooiste wedstrijden die we dit WK gezien hebben. Is het niet om de Britten die hier de kroeg bevolken, dan is het wel omdat al onze WK-poules Engeland in de kwartfinale terug willen hebben.

Geertje wilde eigenlijk een campervan huren in Nieuw-Zeeland. Geef haar eens ongelijk? Nieuw-Zeeland, een land dat z’n PR sowieso al goed op orde heeft en een bijna mythische status heeft verworven, is volgens de meeste mensen die we ooit gesproken het best met een camper te verkennen. Wildkamperen in de mooiste natuur, ontwaken bij het gezang van vogeltjes, ’s avonds je vlees van de barbecue halen terwijl de zon in één van de fjorden ondergaat… Wat een idyllisch plaatje, hé? Alleen zitten wij met Elsa te kijken, een doorgewinterde Suzuki Swift met meer dan 200.000 kilometers in de benen. En daar zijn we blij mee, want het is winter en kamperen in de winters van Kiwi-land, kan héél koud worden. Je ontwaakt door de kou in plaats van door het gezang van vogels, de mooiste natuurcampings zijn ’s winters dicht of ontoegankelijk en de zon is al lang en breed onder voordat je je barbecueworstje nog maar uit de verpakking hebt gehaald. Nee, een auto leek ons een betere keuze. Vanwege de winter heeft Geertje water moeten doen bij de wijn die haar droom van een camperreis door Nieuw-Zeeland was: geen camper, wel Nieuw-Zeeland. Maar voor twee nachtjes in Taupo dat maar een steenworp ten zuiden van Rotorua ligt, komt haar droom wél eventjes voor 100% uit. Wij slapen twee nachten in een caravan!