Qatar. Oliestaatje in het Midden-Oosten, altijd pronkend bovenaan lijstjes van landen met twijfelachtige normen en waarden. Ik bedoel, we kunnen allemaal nog wel het WK van 2022 herinneren, nietwaar? Ja, dat voetbaltoernooitje werd een heuse PR-nachtmerrie voor de Qatarezen en deze snikhete transferhub in het topografische midden van de wereld is daar nooit helemaal bovenop gekomen. Maar zijn de gedachtes en de vooroordelen die we over Qatar hebben terecht en gegrond, of schuilt er een ethisch verantwoorde perfecte schoonzoon achter dit ministaatje? Als je daar een antwoord op verwacht, zul je bedrogen uitkomen.
Qatar heeft om verschillende redenen nou niet echt een hoge plaats op onze bucketlist bemachtigd. Streng islamitisch en dus een behoorlijk twijfelachtige situatie en reputatie als het gaat om mensen- en vrouwenrechten en het is er snik- en snikheet. Bovendien wordt er heel weinig alcohol geschonken. Wij willen toch van een koud biertje en een glas bubbels kunnen genieten als we ergens op vakantie en zeker als het kwik boven de 40 stijgt - snikheet, had ik dat al gezegd? Nee, wij doen een bliksembezoek aan de Qatarese hoofdstad Doha, want op onze ellenlange terugreis van Port Vila, Vanuatu naar huis, hebben we een tussenstop van negen uur in Doha en het zou zonde zijn om een land dat niet zo hoog staat op de bucketlist - terwijl de kans in onze schoot geworpen krijgen - dan níét te bezoeken, toch? Een grondige analyse van Qatar en het Qatarese volk zul je niet te lezen krijgen. Wel een levendig verslag van een bliksembezoek aan haar hoofdstad. Normaliter zijn we geen fan van het spelletje 'landje-tik' en willen we landen liever intensiever beleven alvorens we ze afvinken, maar voor Qatar maken we deze keer een uitzondering. Dat vinkje wordt gewoon gezet.
