Santiago. Een raar, kriebelig gevoel bekruipt ons. Precies zes maanden geleden was het 23 december. Twee dagen voor kerst. De voorbereidingen waren in volle gang. Geertje voelde zich destijds goed voorbereid. Ik voelde me minder goed voorbereid. Frappant, want voor onze reis naar Azië was het tegenovergestelde waar: ik voelde me goed voorbereid en Geertje wat minder. Maar om die reis naar Azië en Australië gaat het nu niet. Deze keer lag het door ons prachtig gewaande Latijns-Amerika voor ons. Een enorme regio die iedere verwachting heeft overtroffen. Het eten is lekkerder dan we hadden verwacht. De steden zijn bruisender en boeiender dan we hadden verwacht. De natuur is indrukwekkender dan verwacht. De mensen zijn duizenden malen vriendelijker en gastvrijer dan we hadden verwacht. De steden zijn veiliger dan we hadden verwacht. De cultuur is diverser en interessanter dan we hadden verwacht. Werkelijk alles aan Latijns-Amerika (niet alleen Zuid-Amerika, want het Noord-Amerikaanse Panama tellen we uiteraard ook mee) heeft onze toch al hoge verwachtingen weten te overtreffen. En al die tijd zat Santiago, de Chileense hoofdstad, in ons achterhoofd. De stip op de horizon. Het eindpunt van onze reis door Latijns-Amerika. Eigenlijk zelfs van de hele reis, tot het fiasco van Bolivia om de hoek kwam kijken en Nieuw-Zeeland plots in beeld trad. Het einde van onze bedevaart. Altijd heeft Santiago zo ver weg gevoeld. Tot het een stad werd die de afgelopen weken dichterbij kwam. En de afgelopen dagen nóg dichterbij. En vandaag dichterbij dan ooit. We zijn er namelijk. Onze maandenlange bedevaart loopt ten einde. We moeten afscheid gaan nemen van Latijns-Amerika.

“Wie alle trappen van Valparaíso trotseert, heeft de wereld rondgelopen.’ Dat zei Pablo Neruda ooit, een bekende dichter die ergens op de heuvels van deze kleurrijke, bruisende kuststad woonde. Nog geen vierentwintig uur nadat we bij de Chileense douane voor de derde keer een Chileens stempel in ons paspoort hebben gezet (we gaan sowieso flexen met het feit dat we ‘drie keer in Chili’ geweest zijn) is het al duidelijk waar die uitspraak van Neruda vandaan komt. Iedere Europese stad ooit is gebouwd op zeven heuvels. Dat claimt Rome, dat claimt Istanbul en dat claimen er nog veel meer. Maar dat is slechts claimen, want het getal 7 is zo’n heilig getal en bewijzen lukt vaak maar moeilijk. Valparaíso? Gebouwd op 42 heuvels. En die hebben ze geteld en het is nog waar ook. Hoe dat nou zo komt? Daar kom ik zo op.

Als San Pedro de Atacama een grote kerkklok had gehad die om het halfuur haar klokken zou luiden, dan zou die nu tienmaal geklonken hebben. Naar verwachting zou die eigenlijk één of misschien twee keer moeten klinken, maar dankzij Arturo’s laatste huzarenstukje waarin hij niet alleen van onze groep, maar van alle Uyuni-tours die terugkeren naar San Pedro, als allereerste bij de grens met Chili is, zijn we zo’n 3 à 4 uur voor verwachting in San Pedro de Atacama. Normaliter is de tijd het allerlaatste waar we ons tijdens het reizen druk om maken, maar deze vierdaagse tour van vroege ochtenden met dramatische landschappen en intense weersomstandigheden, maakt de hunkering naar een bed groot. Al helemaal voor Geertje, want die heeft nog steeds last van haar voedselvergiftiging. Aan die hunkering kan vooralsnog geen gehoor gegeven worden, want om drie uur vanmiddag kan er pas worden ingecheckt. Tot zover dus het magnum opus van Arturo. In ieder geval zijn de omstandigheden waarin we wachten iets warmer en prettiger dan op die godvergeten, ijskoude grens tussen Chili en Bolivia.

De lege, gortdroge Atacama. Vanaf de spookstad Humberstone en de verlaten raffinaderij Santa Laura is het één lange rechte weg naar het zuiden, naar San Pedro de Atacama. Geen mooie rit, deze keer. Geen enorme vier- en vijfduizenders zoalstijdens onze rit naar Lauca. Geen diepe kustkloven die we moeten trotseren zoals de weg naar Iquique dat doet. Gewoon woestijn. Uitgestrekte dorre vlakten, met urenlang dezelfde bergen op de achtergrond. Hoe is het mogelijk dat iemand deze hel getrotseerd heeft, nog voor er een keurig geasfalteerde weg dwars doorheen liep? Het is niet gek dat dat Chileense Spaans zo onverstaanbaar is omdat ze net zo veel letters niet uitspreken als de Fransen: van noord naar zuid vormt de Andes een natuurlijke grens met haar allerhoogste bergen en de enige vlakke toegangspoort in het noorden is deze woestijn die een zekere uitdrogingsdood betekent voor de dwaas die er 200 jaar geleden doorheen besloot te wandelen. Toen was hoofdstad Santiago alleen per schip te bereiken. Dat Spaans hier heeft eeuwenlang geïsoleerd z’n eigen gang kunnen gaan.

Ademhalen. Zuurstof. Wat kan dat toch lekker zijn, hé? Eén nachtje slapen na het grootste hoogteverschil dat we ooit in één dag hebben getrotseerd, hakt er toch wel in en we voelen ons bijna als Superman als we de buitenwijken van het voor ons inmiddels bekende Arica weer binnenrijden. We maken nog een kleine stop in Arica: boodschappen bij Geertjes favoriete Zuid-Amerikaanse supermarktketen Jumbo (heeft niks te maken met de Veghelse variant) en een plasstop in het winkelcentrum. Oh ja, en een parkeerpauze achter het hippiehostel van de vorige keer om even de WiFi te tappen om twee podcasts over Chili te downloaden. Wat? Laat ons lekker.

Snowie is er ’s ochtends al vroeg klaar voor. Een roadtrip door het uiterste noorden van Chili uitstippelen valt nog niet mee. Arica is vooral populair voor surftoerisme en dient louter als doorreislocatie naar Peru en als je van de andere kant komt, ga je eigenlijk uitsluitend naar San Pedro de Atacama, een dorp waar toerisme wel belangrijk is, maar wat nog een heel stuk zuidelijker ligt. Maar bij die gedachte beginnen wij alleen maar meer te watertanden, want ook in deze gebieden waar de toerist nog in een doolhof loopt, moet meer dan genoeg te vinden zijn. Op onze roadtrip die wel in San Pedro de Atacama eindigt – ligt grofweg in dat gebied waar Bolivia, Chili en Argentinië aan elkaar grenzen, overigens – zetten we twee extra stops op de kaart. Wellicht hadden we er nog meer kunnen op de route kunnen zetten, maar Noord-Chili is duur en op de route zuidwaarts, hebben we de twee stops uitgekozen die ons het meest kunnen bekoren. De eerste van die stops is Lauca National Park, een groots, adembenemend mooi natuurpark ten oosten van Arica, vlak voor de grens van Bolivia.