Madrid - Drie keer scheepsrecht maakt het nog niet makkelijk

Afscheid nemen

Wat wel het voordeel is van ervaringsdeskundige op het gebied van ‘tot ziens’ zeggen, is dat je de fases van spanning die je doorloopt, met een nauwkeurigheid van zo’n 95% kunt voorspellen. Buikpijn, brok in de keel en twijfels over iedere levenskeuze ooit op de dag van vertrek en zodra je door die douane bent, ebben die twijfels en zenuwen met iedere minuut steeds ietsje meer weg. Niet meteen, maar zie het als een zandloper die je eindelijk mag omdraaien. Na een dag of twee is het zand van boven volledig naar beneden gezakt.

Traditiegetrouw starten we met een biertje na de douane. We denken terug aan het afscheid op het vliegveld, maar ook van onze geliefden thuis. Mijn broertje, die we twee dagen geleden al gedag zeiden met een hoogzwangere vrouw aan zijn zijde. Ik had stiekem gehoopt het voor het eerst oom worden fysiek mee te maken, maar helaas mocht dat niet baten. En dan mama, één dag voor vertrek (bijna oma dus). En toen de ochtend op de dertigste. We zijn apart van elkaar naar Schiphol gegaan. Geertjes jongste broertje weet bij een vroeg ochtendbezoek nog wat emoties los te maken en bij het afscheid aan mijn stiefbroer- en zusjes laat Geertje nog wat meer tranen, alvorens ze koers zet naar Helvoirt om vandaar met een midden-Brabantse afvaardiging naar Schiphol af te reizen en waar ze tot haar verrassing nog even haar oudste broer tegen het lijf loopt. Tranen alom, als ik de verhalen mag geloven. Hoe het ook zij: onze voorspelling klopt inderdaad: door samen over het afscheid te kletsen, beginnen de twijfels en de zenuwen langzaam, héél langzaam af te nemen. Het komt wel weer goed. Het komt altijd wel weer goed.

Zelfs als het vliegtuig defect is. Jawel, wanneer we ons heerlijk genesteld hebben in het vliegtuig en onze splinternieuwe ANWB-opblaasnekkussentjes hebben opgeblazen, zitten we een uur aan de grond genageld alvorens we het vliegtuig uitgestuurd worden, Vliegtuig kapot! We zullen vandaag genoegen moeten nemen met een vertraging van zo’n drie uur en die gedroomde tapas van ons enige avondje in Madrid, zal geschrapt gaan worden en ons eerste dinertje is plots veranderd in een tweetal saucijzenbroodjes en een broodje mozzarella-tomaat van een cafeetje bij de gate (waar we niet werkende vouchers voor hebben gekregen). Het vult de magen niet helemaal naar behoren, dus als we om half 2 in de nacht ingecheckt zijn in ons hotel, vullen we ons dieet van de dag aan met een zakje chips en een halve rol Oreo’s van zo’n 24/7 marktje twee straten verderop. We zijn weer herinnerd aan het feit dat reizen niet betekent dat we iedere dag een sterrenmaaltijd voorgeschoteld krijgen.

Santiago Bernabéu

Hoewel we kiezen voor uitslapen worden we rond negen uur alweer wakker. Ons vliegtuig naar Panama Stad gaat pas om drie uur in de middag, dus er is nog genoeg tijd om iets te bewerkstelligen in de buurt van ons hotel. Wat wil het toeval nou: in die hele enorme Spaanse hoofdstad, ligt het Santiago Bernabéu waar Real Madrid zijn thuiswedstrijden speelt, maar iets maar dan een kilometer verderop. Gehesen in drie laagjes kleding voor de persoonlijke isolatie (Madrid is ook koud in de winter) en onze backpacks tot aan de nok toe gevuld, denderen we door de straten heen om uiteindelijk bij deze Madrileense voetbaltempel uit de komen.

En een voetbaltempel is het ook wel. Het is Oudejaarsdag en er zijn op deze koude woensdagochtend – net als wij – nog genoeg andere zielen die de laatste dag van 2025 liever onder de rook van deze betonreus spenderen, dan met een paar rotjes en een grondbloem in een Jumbo-tas de buurt onveilig maken. Het is een machtig bouwwerk… maar is het wel het Santiago Bernabéu? Gelukkig zitten we wel degelijk goed, maar als ik één van ’s werelds grootste voetbalclubs was geweest, dan had ik wel wat meer mijn logo laten zien! Echt waar, we lopen langs de lange zijde van het gebouw, en dat fameuze logo van Real Madrid is nergens te ontwaren, afgezien van een relatief klein digitaal reclamebord waar af en toe de uitnodiging voor een stadiontour in combinatie met het logo voorbijkomt. Ik had het logo pontificaal op de lange zijdes geplakt. Nu zou je nog kunnen denken dat je langs een arena voor paardenraces wandelt of zo. (Of geldt dat alleen voor die echte wereldvreemden?)

Hoe dan ook, we kunnen weer een bucketlistonderdeel van de lijst strepen. Het stadion van Real Madrid. Niet dat één van ons nou zo’n grote fan is, totaal niet eigenlijk, maar als voetballiefhebber wil je die tempel toch wel één keer gezien hebben. En bovendien heb ik in de vorm van deze foto’s nog een mooi souvenirtje dat ik op het werk kan laten zien. Niels bij het stadion van Real Madrid. Gezien de gewaarwording dat de rivaliteit tussen Real Madrid en FC Barcelona in Arabische kringen zo veel stof doet opwaaien dat je er stambomen van kunt laten eten, kan ik nu al niet wachten om die foto’s aan de leerlingen te laten zien!

We nemen de metro (per abuis koop ik er twee, dus als iemand nog van het Bernabéu naar het vliegveld wil: laat mar weten) en tegen twaalven is onze ruimbagage (één backpack, in tegenstelling tot de twee van de vorige reis) ingecheckt en wandelen we op ons gemak door de douane heen. Dat traditiegetrouwe biertje telt ook voor de tweede douane in twee dagen en met nog bijna drie uur op de klok, lunchen we ook nog een veel te dure lunch, begint Geertje met het sorteren van foto’s van de 80^e verjaardag van mijn oma (ja, die heeft ook nog plaatsgevonden) en sla ik por primera vez de laptop open om het startschot van de eerste blog te schrijven. Vandaag loopt vooralsnog op rolletjes.

Plottwist

Kwart voor drie in de middag stappen we in. Geen defect vliegtuig deze keer, maar dikke vette luxe. Iets meer dan tien uur zitten we in dit vliegende blikje en naast het tweetal door ons gereserveerde stoelen is er eentje leeg gebleven! Fantastisch, geen overbodige luxe, want ondanks de soepel lopende dag zijn we bekaf van de korte nacht en de vermoeiende reis van een dag eerder. Een beetje voorspoed schuwen we uiteraard niet. De devices gaan even later op de vliegtuigstand en we disconnecten tien uur van de bewoonde wereld, niet wetende hoe hectisch de komende tien uur wel niet zullen zijn. De vlucht verloopt weliswaar vlekkeloos, het eten is niet veel, maar wel goed en we vermaken ons prima, maar het is datgene waar we geen weet van hebben, dat de hectiek veroorzaakt. We landen om kwart voor 8, maar door het tijdsverschil weten we dat een kleine twee uur voor de landing, het vuurwerk in Nederland al de lucht in gaat. In het vliegtuig zien we daar afgezien van een glaasje cava en leuk verklede stewards en stewardessen niet zo veel van. Maar wat de vlucht pas echt hectisch maakte, is het bericht dat na landing binnenkomt. Mijn jongere broertje heeft Geertje en mij ergens de afgelopen tien uur voor het eerst oom of tante gemaakt. Bienvenidos a Panamá!