7:00 's Ochtends vertrekt de bus. Althans, volgens het plan. Bus defect! Wij gaan vandaag tweeënhalf uur later. Zuur, als je zo vroeg al opgestaan bent en als klap op de vuurpijl kom ik erachter dat ik mijn vers gekochte voetbalshirtje van het Colombiaanse elftal slaapdronken op straat heb liggen toen we de vanochtend in het donker de taxi in sprongen. Naast ons kabeltasje ben ik ook al één onderbroek, m'n badhanddoek en een trui vergeten op San Blas en heeft Geertje haar slippers laten liggen in Cartagena bij het zwembad. Gaat wel lekker zo!
Gelukkig kunnen we die tweeënhalf uur overbruggen in een wachtruimte MET AIRCO! Geertje is weer in de zevende hemel. Truitje aan en de airco in en het kind is zo gelukkig als Assepoester met haar glazen muiltje. En als Geertje ergens lang moet zitten, dan slaapt ze. Lieve schoonouders... Heeft ze dit altijd al gehad? Overal, maar dan ook echt overal, valt ze in slaap als we onderweg ergens naar toe zijn. Of het nu de speedboot is tijdens de San Blas-tour, de bus naar Cartagena waar ze bijna op de schouder van de chauffeur of hier in de wachtkamer en later in de bus die overduidelijk geen schokdempers meer heeft (zie de selfies: honderd pogingen om ze scherp te krijgen): Geertje slaapt overal. O-ve-ral.
“iBienvenidos!” zegt de alleraardigste Pablo als we bij de deuropening staan van de homestay waar we de komende drie nachten in Minca verblijven. We zitten al in de namiddag als we arriveren na een lange reisdag via Santa Marta waarin bussen uitvielen en onderweg zonder reden bleven wachten, maar alles is weer goed als we in Minca bij Akainoie verblijven. Voor mij de mooiste en voor Geertje de op één na mooiste accommodatie (Sunset Catalina in Santa Catalina was haar favoriet) die we tot nu toe gehad hebben.
Minca is een klein dorpje aan de voet van de bergen van de Sierra Nevada, een indrukwekkend kustgebergte in Noord-Colombia, en Akainoie is een homestay waarin vier kamers te vinden zijn in het huis van Pablo en zijn gezin. Maar vooral het buitengedeelte is geweldig: we hebben uitzicht over de jungle, een jacuzzi en zo’n net waar van die boven God verheven wannabe reisvloggers in Bali maar wat graag met hun luie reet in liggen om met hun ‘ware innerlijke ik’ in contact te komen. Een net waar wij ongetwijfeld ook nog in gaan liggen, dus.
In Akainoie heerst een oase van rust en na het bombastische Cartagena is dit een wel heel lekkere change of pace. Als Geertje boodschappen gedaan heeft en weer eens zelf gekookt heeft, lopen we voor wat drinken nog even naar het dorpje. Terwijl we het zandpad heuvelafwaarts met een zaklamp verlichten, zeg ik tegen Geertje: “wat heerlijk om in een dorp te zijn dat zo met de zon leeft. Als-ie onder gaat stopt het leven en als-ie opkomt begint het weer.” Even was ik vergeten dat, hoewel we in een bergdorpje zijn, dit nog altijd Colombiaans grondgebied is. Zodra we in het dorpje van een paar straten groot komen, is het weer overal feest. Uit ieder gebouwtje dat ook maar het minste beetje van een kroeg wegheeft, klinkt weer keiharde muziek, wordt er gedronken en wordt er van het leven genoten. Tja, het is en blijft Colombia en zoals al gebleken is: waar mensen wonen, is het hier per definitie één groot feest.
Van dat feest krijgen we vandaag nog niet zo veel mee, want we liggen tijdig op bed, slapen enigszins uit (9 uur valt tegenwoordig al onder de definitie uitslapen), want we hebben een kleine cacaoworkshop op de planning staan.
Cacaoworkshop
Voor zes euro kunnen we kiezen uit drie tijdstippen om die cacaoworkshop van een uurtje te doen, had Geertje online gevonden. Laten we dat maar eens proberen dan! Tien uur was de vroegste, dus die pakken we. Eenmaal aangekomen, staan er ambitieus een stuk of twaalf stoelen in een kring opgesteld. Als onze Colombiaanse workshopleidster Daniele om tien uur begint, blijken de rest van de stoeltjes decoratie: we hebben met z’n tweeën een privétour.
Ze is wel een deksels goede verteller. Ondanks dat ze door de griep geveld is (haar stem klinkt als een decoupeerzaag en om de minuut verontschuldigt ze zich voor het schrapen van haar keel), leren we een hoop over cacao. En als het over leren gaat, dan moeten er natuurlijk ook weer kroegfeitjes opgedenderd worden. Nou, komen ze: cacao komt uit Zuid-Amerika en koffie komt uit Afrika, maar Afrika is voortaan een grotere cacaoproducent en Zuid-Amerika de grotere koffieproducent. Lang leve de koloniale slavenhandel! Ja echt, we leren zeker gedurende deze reis hoe bizar veel impact (zowel positief als negatief) die eeuw van ontdekkingsreizen (lekker eufemistisch) heeft gehad.
Die cacaobonen smaken trouwens onbewerkt best zoet. Om chocolade te maken, wordt een cacaoboon eerst gefermenteerd, dan gedroogd en tenslotte geroosterd. Behoorlijk proces is het dus en na het roosteren kunnen ze die dingen malen. Dat mag Geertje doen. Ik eigenlijk ook, maar Geertje denkt een gouden medaille en een fles droge witte wijn te kunnen winnen met het malen van die bonen, want in haar fanatisme laat ze helemaal niks meer voor mij over.
Die gemalen cacao mengen we met wat vers suikerriet, waarna het pasta-achtig wordt. Het is als een zakje hondenpoep, maar dan wel smaakvol. Heel smaakvol zelfs. Als je van pure chocolade houdt, dan kun je hier je hart ophalen, maar we ontdekken ook dat de cacaoproductie de vraag in de wereld helemaal niet kan bijbenen en dat, net als bij honing, de meeste chocoladeproducten niet eens cacao bevatten maar gewoon een kunstmatig aftreksel daarvan. Jammer, maar die Milkarepen gaan als we straks weer in Nederland zijn nog steeds gewoon als vanouds naar binnen, maar gelukkig weten we nu ook het geheim van echte cacao. Gaan we thuis nog wel eens proberen te maken straks, al is het maar omdat pure cacao en natuurlijk suikerriet niet alleen heel lekker en super gezond is, maar ook nog eens libidoverhogend werkt, goed is voor je vruchtbaarheid en bepaalde voordelen heeft voor het mannelijke uithoudingsvermogen tijdens… intieme onderonsjes. Als we op 1 oktober 2026 vader en moeder worden van ons eerste kind, dan is de reden daarvoor direct naar Minca te herleiden, in ieder geval.
Cacao blijkt ook nog ons goed te zijn voor je huid! Ja, echt, wat ons betreft wordt cacao voor de twenties wat quinoa en avocado voor de healthy lifestyle influencers in de moderne tens waren. We krijgen een handcrème van cacao en een cacaogezichtsmasker en hoewel het lijkt alsof we in een intens poepgevecht verwikkeld waren (je zag het al op die foto hierboven), is onze huid zo zacht als die van een baby zodra we het eraf gewassen hebben. We weten dat melkchocolade ongezond is en dat er dus vaak helemaal geen cacao in zit, maar als we terugkomen in Nederland gaat dit tourtje nog heel vaak gebruikt worden als excuus om een jaarvoorraad aan chocoladerepen in een avond buit te maken!
Als we klaar zijn, zit de volgende groep alweer klaar. Weet je nog? Vier tijdsloten op een dag. De volgende groep? Eén persoon! Echt waar, Daniele, je doet het fantastisch, maar perk de hoeveelheid workshops een beetje in, want je staat hier jezelf twee uur lang uit te sloven met je kapotte keel voor nog geen achttien euro (online boeken, een deel gaat dus naar de tussenpersoon), terwijl je hetzelfde bedrag in één uur had kunnen verdienen. Als alleen het tijdslot 11.15 beschikbaar was geweest hadden we het ook wel gedaan.
De regen begint
Nadat we Daniele van een goede fooi voorzien, lopen we naar het dorp, vinden we weer een drone, oordelen we dat die ook niet voldoet aan de eisen en belanden we op een terras met een ochtendbiertje. Een ochtendbiertje ja. Frappant, want pas later beseffen we dat we helemaal niks gegeten hebben, maar ja, we zijn op reis, we doen wat we willen. Een goede timing, want het begint te regenen (onze allereerste regenbui van de reis!) en die willen we uitzitten, maar dat valt niet mee, want als ik dit gedeelte van de blog op diezelfde middag om vijf uur zit te schrijven, is diezelfde bui nog steeds aan de gang.
Niet in die travel influencer-netten chillen in de middag dus, maar even met het thuisfront bellen en genieten van de koelte die het onweer (want dat is het inmiddels) met zich meebrengt. Als we Geertjes broer en schoonzus en mijn opa en oma hebben gebeld, ontdekken we dat onze timing er eentje uit het boekje is: nog geen kwartier nadat we de telefoon hebben opgehangen, valt de stroom uit! Die middag komen we met z’n tweetjes wel door. Phase 10 is vandaag een prooi voor mij, alle blogs zijn weer bijgeschreven en de foto’s zijn allemaal bijgewerkt, maar doordat de stroom is uitgevallen en Minca een bergdorpje is, hebben we zonder WiFi nul komma nul signaal. Hoewel er inmiddels drie blogs klaar staan om te plaatsen, hebben we daar dus wel wat internet voor nodig. (Voor de lezer: we hebben op het moment van schrijven San Blas nog niet eens geplaatst). Ach ja, wat zou het: ze zijn thuis in ieder geval weer op de hoogte.
Aanvankelijk dachten we dat de stroomstoring alleen in ons guesthouse aan de gang was, maar de ellende moet nog beginnen. Ik ga wat biertjes halen in het dorp, maar daar ontdek ik dat het complete dorp plat ligt. Het lijkt erop dat die Colombianen dit wel gewend zijn, want er zijn een paar etablissementjes die op een noodaggregaat de boel draaiende houden (met bijbehorende jolige Spaanstalige meezingers op standje gehoorschade, precies zoals we dat hier intussen gewend zijn), maar waar onze timing met bellen vanmiddag top was, is die timing van deze stroomstoring wat minder: vanavond is de laatste avond dat Grace en Danielle (met twee l’en, de Canadese dus en niet de cacaokoningin van vanochtend) in Minca zijn omdat hun vakantie er bijna op zit, maar anno 2026 blijkt dat het leven zonder internet toch behoorlijk lastig is, want digitaal met ze in contact komen, blijkt een utopie vandaag.
Bij terugkomst blijkt onze homestay gelukkig ook een noodaggregaat te hebben en hebben we voor twee uurtjes stroom. De WiFi is daar helaas niet bij inbegrepen, dus een avondje met Grace en Danielle is nog verre van zeker, maar we hebben wel genoeg tijd om te koken, zodat we de restjes van een avond eerder niet de jungle in hoeven te mikken.
Op zoek naar Canada en Engeland
Minca is maar een pittoresk dorpje, dus we besluiten na zonsondergang toch maar even heuvelafwaarts naar de bewoonde wereld te gaan en gewoon wat tentjes binnen te stappen. Grace’ lach kunnen ze in Panama nog horen, dus als er ergens een goede grap verteld wordt waar Grace in de buurt is, moeten we ze wel kunnen lokaliseren. Minca is pikkedonker, maar ook dan blijkt dat de inwoners van Minca voorbereid zijn op stroomuitval. Restauranttafeltjes worden met kaarsen verlicht en een paar kroegjes jagen de stroom van hun noodaggregaat erdoorheen alsof ze net zo veel stroom hebben als dat er hier regen valt.
Na een halfuur zoeken, dobbelen we plotsklaps zes. Achterin een poolcafé (zo eentje met een spaarzame noodaggregaat) waar verder alleen maar Colombianen met keus staan te stoten, zien we Grace en Danielle dansen alsof er geen morgen meer komt. Kassa! We lopen naar binnen, zeggen goeienavond en lachen ons even dubbel om de bizarre omstandigheden waarin wij als westerlingen die niks gewend zijn nu verkeren – alhoewel ook verbale communicatie niet meevalt, want we zijn natuurlijk in Colombia: als we nog geen gaatjes in onze trommelvliezen hadden, dan zouden we ze hier wel gekregen hebben. We huren een tafeltje extra en poolen een uurtje. Toch nog een onverwacht leuk avondje en als we afscheid nemen en beloven dat als we ooit, al is het over 30 jaar, naar Canada gaan, we contact zullen zoeken. Binnenkort moeten we weer poolen, want de strijd tussen Geertje en mij blijft steken op een gelijke stand.
Het weer verslechtert en plannen wijzigen
Dag twee in Minca. Het is wat. Onder het geluid van kletterende regen op ons golfplaten dak worden we wakker. Het is zowat nog erger dan gisteren en de stroom – en dus het bereik – is nog steeds niet terug, maar wat erger is, is dat onze plannen in Noord-Colombia intussen behoorlijk in het water aan het vallen zijn. Laat me het even opsommen: Tayrona National Park is een van de hoogtepunten in Noord-Colombia, maar ieder jaar sluit dat park twee weken z’n deuren. Dit jaar? Van 1 tot en met 15 februari. Vandaag is het 2 februari. Een streep door Tayrona dus. Daarnaast is een ander hoogtepunt La Ciudad Perdida (ook bekend als The Lost City), een vierdaagse trek naar een ruïne in de Sierra Nevada, het kustgebergte waar ook Minca in ligt. Wij hebben 3 februari – morgen dus – een driedaagse minder toeristische trek naar de vergelijkbare Bunkuany Ruins geboekt, maar we moeten een aanbetaling doen (gaat niet, geen internet). Het blijft regenen in de Sierra Nevada, dus als een soort geluk bij een ongeluk besluiten we om die tour maar gewoon te cancelen (hoe weten we nog niet, want we kunnen ze ook niks laten weten natuurlijk). Dan heb je nog Taganga, een dorpje ten noorden van Santa Marta. Prachtige duikplek, maar voorlopig zit dat er niet in voor ons omdat we onze oren op natuurlijke wijze willen laten genezen van de gaatjes in de trommelvliezen.
Wat dan wel? Dan verschijnt Palomino op de radar, een kustdorpje twee uur ten oosten van uitvalsbasisstad Santa Marta. Niet bar veel te beleven, maar gewoon lekker chillen op het strand. We hebben al die tijd tot de stroomuitval contact gehouden met de Australiërs Sara en Fin die nu in Palomino zijn en het lijkt daar ook best wel prima vertoeven. Misschien is dat Palomino dan wel wat. Na Palomino kunnen we dan met het vliegtuig naar het midden van Colombia. Dat stranddorpje is misschien wel de laatste keer dat we op het strand kunnen liggen totdat we in Peru of Chili zijn. We moeten flexibel zijn, hé?
De queeste voor wifi
Na die beslissing, besluiten we de regen te trotseren en vinden in het dorp The Lazy Cat, een restaurantje waar WiFi beschikbaar is! Als we wat van de WiFi tappen, zijn we er na een paar minuten alweer klaar mee, maar we moeten ons plan in Minca ook weer gaan aanpassen. De watervallen, birdwatching… alles wat je in Minca doet, doe je buiten, maar dat water dat hier non-stop met bakken naar beneden komt, is niet normaal en maakt dat allemaal schier onmogelijk.
En hoe vul je zo’n dag dan in? Kijk, zonder WiFi is één ding, maar Minca is geen stad, niet eens een dorp van formaat, waar je even kunt gaan bowlen, kunt gaan shoppen of naar een museum toe kan. Toekan. Haha, die vliegen hier. Oké serieus: in de middag zitten we bij onze prachtige homestay, maar zonder stroom is er geen jacuzzi, door de regen die maar blijft vallen is dat net natuurlijk ook geen optie en Phase 10 heb je na een aantal potjes ook wel een keer gezien en al helemaal als Geertje me met die kaarten continu alle hoeken van het terras laat zien.
De belerende vinger
Zijn we dan op het verkeerde moment naar Minca gegaan? Nou, eigenlijk niet. Het is februari en we zitten in het droge seizoen. Eén van de droogste maanden zelfs. In februari valt hier gemiddeld 7 tot 22 millimeter regen per maand. Dikke vette prima! Nou, februari 2026 is de uitzondering, want het is geen grap als ik zeg dat hier op 1 en 2 februari al meer water naar beneden is gevallen. Heel veel meer zelfs, maar dat weten we op dat moment nog niet.
Als we ’s avonds weer naar WiFi-cafeetje Lazy Cat gaan, hebben we nog geen berichtje van Sara (vanuit Palomino) gehad. Wat blijkt: de straten daar staan volledig blank. Het is dat Minca op een helling en niet in een dal ligt, want anders hadden ook wij de waarde van onze zwemdiploma’s op de proef kunnen stellen. Het lijkt ons dus logisch om ook Palomino van de to-dolist te schrappen en dat niet alleen: de stroomstoring geldt voor de hele regio, want door het noodweer is er ergens in de buurt van Santa Marta de bliksem ingeslagen bij een elektriciteitscentrale, waardoor er een paar bomen op elektriciteitskabels gevallen zijn. Hoewel de afgelopen dagen een aaneenschakeling was aan reünietjes met San Blas-vrienden, zal de reünie met Sara en Fin dus niet komen. Misschien ooit, maar in elk geval niet in Colombia.
Goed, Palomino ligt dus ook plat. De regenval is bizar voor deze tijd van het jaar, maar laten we met z’n allen de klimaatcrisis maar blijven ontkennen. Op zo veel plekken in de wereld is die klimaatverandering zo veel heftiger en zijn er zo veel minder middelen om de gevolgen op te vangen dan op dat relatief microscopisch stukje aarde dat Nederland is. Echt waar mensen, alleen maar binnen onze grenzen kijken is een stukje overbodige luxe die we ons eigenlijk niet mogen veroorloven.
Het laatste besluit luidt dat we morgen teruggaan naar Santa Marta en vandaar naar Medellín vliegen (een stad die overigens ook nog eens herstellende is van overstromingen tijdens het droogseizoen van een week eerder – alles staat op z’n kop). Noord-Colombia lijkt helaas verleden tijd, maar er is nog genoeg te ontdekken in dit boeiende land. Overigens hoeven we ook geen spijt te hebben van onze keuze om de Bunkuany Ruins niet te doen: de organisatie heeft – zo blijkt tijdens ons anderhalf uurtje WiFi tappen – de tour voor morgen en voor de komende dagen al gecanceld uit veiligheidsoverwegingen.
Na een lange nacht waarin we beiden met de onuitgesproken angst voor aardverschuivingen (Akainoie is gebouwd op een wel heel schuine helling) hebben geslapen, aangezien de regen oorverdovend op de golfplaten kletterde en de donder klonk alsof de bliksem in de achtertuin insloeg, worden we wakker en is daar eindelijk het zonnetje doorgebroken. Blijven? Mwa, het kwaad is al lang geschied. Als we naar het dorpje lopen is de weg één groot modderbad. Ik zeg vaak – Geertje is het niet altijd eens – dat backpacks enorm overrated zijn en je 96% gewoon met een degelijke rolkoffer kunt bewerkstelligen tijdens zo’n reis, maar hier in Minca zijn we maar wat blij dat onze bagage volledig draagbaar is.
We lunchen wat aan de wild stromende rivier midden in Minca, die te oordelen aan het onderste terras behoorlijk buiten z’n oevers is getreden, lopen nog een rondje door het dorp en chillen wat in de hangnetten (eindelijk droog!), maar de luchtvochtigheid is nog zo hoog dat onze was die middag nog niet helemaal droog is (hangt er al twee dagen). We besluiten toch om het maar in te pakken en terug te keren naar Santa Marta. Donkere wolken pakken zich namelijk alweer samen in de lucht.
In de colectivo – zo noemen ze de minibusjes hier – rijden we bergafwaarts en zien we de ravage die de storm de afgelopen dagen heeft aangericht. Takken op de weg, overal modder en kapotte muurtjes, alhoewel je natuurlijk niet zeker weet of die muurtjes een week eerder nog wel overeind stonden. Toch passeert alle schade die we via alle kanten binnen krijgen even de revue terwijl we naar beneden rijden. Overstroomde dorpen en steden, zelfs tot aan het voor ons zo zonnige Cartagena. We krijgen beelden van de brug op de weg naar Palomino die ingestort is. Massale stroomuitval door omgevallen bomen. Op zeker vier plekken in Santa Marta waren aardverschuivingen. Een hostel in Tayrona National Park (godzijdank was het park gesloten) is deels weggevaagd door modderstromen. Zelfs de San Blas tours in Panama worden as we write gecanceld en boten die op zee zijn, draaien om. 125 tot 200 millimeter regen in twee dagen, in tegenstelling tot de gebruikelijke 7 tot 22 in de hele maand februari. Als we in Santa Marta komen, staan nog steeds delen van de stad onder water en manoeuvreert de colectivo stapvoets langs de volgelopen kuilen in de straten. Dit alles in het droogseizoen. Waar gaat het heen? Ja, mensen, het was een hele ervaring.
Reactie plaatsen
Reacties
Nja… schoonouders - als schoonbroer kan ik deze ook wel invullen. Geertje heeft altijd en overal kunnen slapen. Op onmogelijke hoeken en plaatsen. Het leuke is wel, en daarom moest ik altijd lachen, is dat als Geertje wakker wordt uit d’r winterslaap dat ze net een hele oorlog heeft meegemaakt in dr droom en nog duf uit haar ogen kijkt.
Leuk dat jullie naar zo’n cacaocursus/workshop zijn geweest! Ik zal alvast babyspulletjes gaan verzamelen om aan jullie te overhandigen op 1 oktober. Wel leuk, ben ik gelijk oom, dankjewel Minca!
Jammer van al dat regen! Maarjah, we zijn Nederland gewend. Na regen komt zonneschijn, toch? Ik zal de Afrikaanse zonnestraaltjes naar jullie toe sturen!
Nounou, wat een waterrijke een modderige tijd! Tja ook sat kun je meemaken op zo'n lange reis. Die cacaoworkshop was wel leuk hè? Wij hebben in elk geval 1 oktober genoteerd in onze agenda 😂😂😂
Hopelijk gaan jullie weer een zonnige tijd tegemoet en kun je weer veel ondernemen en beleven! Tot de volgebde keer, liefs van ons 🍀😘
Vergeten, kwijt geraakt, weet niet waar het gebleven is etc. etc. zijn allemaal mantra's die vaak in dit gezin gebruikt worden. Zo te lezen is Niels er nu helaas ook mee besmet. Het heeft gelukkig ook zijn charmes want niemand staat er van te kijken als een van de gezinsleden een of meer van deze woorden gebruikt tegen een bekende. Appel, vallen en boom????
Wat jammer van het weer! Waar wij maar klagen over de te warme zomers, is er in Colombia een zondvloed uitgebarsten! Zonder fatsoenlijke riolering en met de hoogteverschillen in het land wordt het natuurlijk een heel grote puinhoop op de lagere stukken! Mss kunnen jullie daar modder maskers gaan promoten?
Wat fijn dat jullie de stad uit zijn!
Het verbaast me overigens niet dat jullie met jullie wazige hoofd van alles vergeten/kwijt raken.... Story of your lifes...
En ja Niels, ik was de mama van de slapende kindjes. Zowel Jarno, als Geertje sliepen altijd en overal, maar vooral met hun hoofd in m'n nek, en Geertje ook nog met de duim in de mond en haartjes draaien bij zichzelf of bij mij, net zolang tot ze vastgedraaid was.
In oktober oma? Ik zal de woensdag alvast vrij plannen :P
En zou je al blij zijn dat jullie Cartagena uit zijn, dan nu wel dat jullie heelhuids dit bizarre weer overleefd hebben!
Maar goed, alles heeft z'n charme en jullie zijn flexibel genoeg om verder te kijken dan naar een vaststaande planning.
Prachtige foto's weer. Wat een kleuren!
-X- mama